Alles is familie

0 0 0 No comments

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was. Dat is dus best wel lang geleden en inmiddels zijn ze langer gescheiden dan ze ooit getrouwd waren. Ik kan niet zeggen dat mijn broer en ik hier psychisch problemen aan over hebben gehouden, denk ik. Maar wat wel lastig was, waren de verjaardagen. Dat ze samen aan een tafel moesten zitten. Geen ruzie, geen Koude Oorlog. Maar gezellig konden we het ook niet noemen….

Vroeger was het voor ons simpel; om de week een weekend naar papa en de vakanties werden in overleg geregeld. Ik geloof niet dat er ooit gedoe om geweest is, en anders hebben mijn ouders die prima voor ons verborgen kunnen houden. Tot onze pubertijd liep alles gewoon zo.

De jaren erna deden we allebei een beetje wat ons uitkwam. Nachtje bij papa als we een feestje in de buurt hadden, weekendje overslaan als we belangrijkere dingen te doen hadden. Tot we op onszelf gingen wonen. Toen kwamen de soort van verplichte ontmoetingen tussen onze ouders.

Begrijp me niet verkeerd, ze hadden geen ruzie. Mijn moeder was inmiddels samen met mijn stiefvader en mijn beide vaders konden prima samen kletsen. Maar het was meer iets verplichts. Geen spontane gezelligheid. Je voelde de temperatuur toch een paar graadjes dalen als ze allemaal aan 1 tafel zaten.

En toen kwam er een kleinkind. Beide opa’s en oma waren even dol op haar dus moest de tijd en aandacht gedeeld worden. Op een verjaardag hielden we allang geen rekening meer met ‘papa op die tijd en mama dan daarna’. Jullie kijken maar even, was de boodschap. Ons kind is voor ons het belangrijkste en anders blijf je maar weg. Dat laatste is nooit voorgekomen want juist dat kleine meisje zorgde er weer voor dat alles ontdooide.

Samen aan een tafel tijdens een verjaardag werd een keer samen aan een tafel koffiedrinken, omdat de een kwam klussen terwijl de ander aan het oppassen was. Met als hoogtepunt 5 december. Een Pakjesavond die we echt met elkaar vierden. Geen ‘toevallig zijn we op hetzelfde feestje’ maar een ‘we vieren het feest met elkaar’. Allebei mijn vaders, mijn moeder, mijn broer, mijn man en mijn kinderen. Samen eten, lachen en cadeautjes uitpakken. Voor hun kleinkinderen vinden ze het alledrie belangrijk er een echt familiefeest van te maken.

Gister dronk ik koffie met mijn broer. We gingen namelijk samen naar de tattooshop voor een tatoeage. Het had geen mooier moment kunnen zijn na die avond waarop we allemaal aan tafel zaten. Het mocht jaren duren maar wauw wat ben ik trots op ons allemaal. Een groot, bijzonder gezin. Ad tempus vitae. Voor het leven.

Fantastic Moms

Written by

Leave a Comment