Als ik je mis..

0 0 0 One comment

Elk mens is anders en zo gaan we ook allemaal anders met emoties om. Niet altijd handig want waar ik een potje gil en ga smijten met de deuren als ik kwaad ben, zo hult de husband zich in een ijselijke stilte waarbij elke vorm van contact zorgvuldig vermeden dient te worden. Not so handy… Maar saai is het nooit. Onze dochters zijn een mengelmoesje waarin alle soorten en maten aan emoties voorbij komen. Ik zei toch, saai is het nooit ­čśë

Toch hebben we ├ę├ęn ding waar we allemaal hetzelfde over denken en dat is het ‘missen” van elkaar. Daar zijn we eigenlijk nogal slecht in en daarom hanteren we allemaal dezelfde strategie, negeren die hap! Is er een kind uit logeren? Hier geen uitgebreide facetimesessies of urenlange telefoongesprekken. Want als we elkaar spreken of nog erger zien, dan is de brok in de keel al snel te groot. Nee, dan vermaken we ons liever een slag in de rondte met de wetenschap hoeveel nachtjes het nog is. En echt hoor, dat vermaken lukt prima. Zolang er maar niet teveel contact is omdat dan al snel de heimwee toeslaat. Oma’s weten inmiddels dat ‘gezellig’ bellen vaak garant staat voor een nogal abrupte afsluiting van de logeerpartij. En als ik -zoals laatst- een weekend weg ben met mijn vriendinnen app ik pas met de husband als de meiden op bed liggen. Dochters die kunnen lezen zijn soms namelijk best onhandig en het zal niet de eerste keer zijn dat ik me vergis in mijn ‘app-partner’.

Ik kan me nog herinneren van vroeger dat mijn moeder ooit voor haar werk voor een langere periode naar het buitenland ging en ik simpelweg weigerde om afscheid van haar te nemen of haar te bellen. Wat je negeert, dat voel je niet zal mijn twaalfjarige redenatie zijn geweest. Bijzonder om te zien dat mijn dochters er 25 jaar later blijkbaar net zo over denken. En als puntje bij paaltje komt is iemand missen natuurlijk ook helemaal niet erg, zolang je maar weer thuiskomt!

Martine

Written by

    • Greta
    • december 1, 2017
    Beantwoorden

    Lieve Fantastic mom Martine, je snapt toch wel dat deze mom hier wel een trauma van over heeft gehouden . Twee maanden zonder man en kinderen in Londen en mijn oudste dichter die me geen gedag heeft gezegd. Nooit meer doen hoor lieverd

Leave a Comment