Altijd de slechtste versie…

0 0 0 One comment

Dus de husband en ik gingen weer eens ‘ouderwets’ met zijn tweetjes op pad. Een strandbruiloft van vrienden (dikke vette aanrader trouwens!) was de perfecte gelegenheid om als de wiedeweerga een oppas en hotel te hosselen. Gelukkig heb ik een hele toffe broer en schoonzus die het prima vonden om in ons huis te komen oppassen. Dus hoplaaaa, de enige die hoefde in te pakken was ik. Nou ben ik ook niet vies van een logeerpartijtje voor the girls elders, maar dat is wel inpakken op Olympisch niveau. Anyway, mijn liefje en ik dansten de nacht weg in de duinen en na een pitstop bij het ontbijtbuffet (oke, twee uur) gingen we weer richting huis. Want, het was een drukke week en “dan kunnen we vanmiddag nog wat leuks doen met zijn vijven”….

Slechtste versie

Hahaha NO! Eenmaal thuis troffen we broer en schoonzus nog net zo fris en vrolijk als de dag ervoor en dat is oppastechnisch altijd een goed teken. Ze hadden het leuk gehad, de meiden waren bijna de hele tijd lief geweest en lagen zelfs een soort van op tijd op bed. Chapeau my brother! Enthousiast zwaaiden we ze uit. En je raadt het al, ze waren de bocht nog niet om of all hell broke loose. Maar echt! Een beetje het Gremlin principe. Je laat redelijk schattige wezentjes achter en als je even niet op let…  Mijn kinderen bewaren niet hun beste versie voor ons, zelfs niet de slechtste versie. Nope, wij krijgen de ‘bel een exorcist en snel een beetje’ versie. En dan zit er maar één ding op..

Lopen zal je

Gelukkig hebben wij vaker met dit bijltje gehakt en ja, dat overleeft altijd iedereen. Het slechtste wat we nu kunnen doen is thuis op elkaars lip blijven zitten en dus prakken we drie kinderen in de auto (lang leve de dubbele achterbank!). Dit gebeurt uiteraard met licht geweld zonder blijvende schade. Pas als we diep donker op de hei zijn, laten we ze los en duwen ze het linkerpad op. Wij nemen het rechterpad omdat we weten dat even in je sop gaar koken precies is wat een kind nodig heeft. En omdat we weten dat de paden zich na ongeveer 100 meter weer kruisen, dat ook 😉 Daarna in een rechte lijn naar het terras langs de weg voor het grooste ijsje dat we kunnen vinden. Als er op de terugweg drie kinderen op de achterbank zitten te knikkebollen kijken we elkaar aan.

Hè lekker, we zijn weer thuis!

Written by

    • Diana
    • juni 4, 2018
    Beantwoorden

    Hahaha “bel een exorcist”

Leave a Comment