Beste bakfietsmoeder….

0 0 0 One comment

Een brief aan een bakfietsmoeder. Eentje specifiek, namelijk die ene moeder die met volgeladen bakfiets door rood scheurde. Niet omdat ze haast had, maar omdat ze te druk was met turen naar haar telefoonscherm…

Beste bakfietsmoeder,

Om te beginnen, hallo! Ik ben Jessica, moeder van twee en ik ben de dame die in die zwarte auto reed. Je weet wel, die auto die twee weken geleden net voor jou kon uitwijken. Ik schrijf deze brief waarschijnlijk ook namens de meneer die jou tegemoet kwam in de blauwe Toyota en bijna tegen de paal knalde. En namens de man die vanaf zijn fiets naar je schreeuwde, denk ik. Want ik weet zeker dat wij drieën, plus alle mensen die toekeken, nog aan dat moment twee weken geleden denken.

Een doodnormale ochtend. Ik in de auto onderweg vanuit school, jij met drie kinderen in je bakfiets. Misschien ook onderweg naar school, of de peuterspeelzaal, naar oma? Drie kinderen waarvan de jongste jonger leek dan mijn zoon. Vastgegespt in een autostoeltje, geklikt in jouw enorme bakfiets. 2 peuters er gemoedelijk in een stoeltje bij. Het ziet er oprecht aandoenlijk uit.

Jij, beste bakfietsmoeder, lijkt me een leuke dame. Haren geföhnd, mooie kleding, hippe rugzak op je rug. En maar trappen op die fiets, want het moet niet makkelijk zijn met drie kinderen, het verplaatsen van zo’n ding? Alle lof voor je hoor.

En even eerlijk; ik ben ook wel eens afgeleid in het verkeer. Mijn telefoon is inmiddels verbannen naar het dashboardkastje tijdens het rijden, omdat ik mezelf niet in de verleiding wil brengen om toch even snel te kijken wie een berichtje stuurt. Super slecht, dus daarom rigoreuze maatregelen. Op de fiets kan ik niet eens bellen, want ik heb beide handen nodig aan mijn stuur. Heeft alles te maken met mijn niet zo’n beste motoriek op de fiets. Dus echt applaus voor jou dat het jou wel lukt om een bakfiets te besturen en daarnaast je telefoon vast te houden.

Terug naar die ochtend. Je was blijkbaar zo druk met het turen naar je scherm, dat je even de wereld om je heen vergat. Je vergat dat je op de fiets zat, met een bak vol kinderen. Je schoot niet ‘nog snel even door oranje’ met je bakfiets. Je reed vol door rood. Met als gevolg dat een kruispunt vol auto’s die net groen kregen, vol in de remmen gingen. Je zag het, ik had echt bijna je bakfiets geraakt. Een bakfiets met drie kinderen. Waaronder een baby in een stoeltje. En nee, het was niet mijn schuld. Maar als ik denk aan wat er was gebeurd als ik jouw bakfiets had geraakt, word ik misselijk.

Gelukkig kon ik nog net uitwijken, waarbij ik bijna een andere auto raakte. En de meneer die uit de andere richting kwam, schrok zo van jouw actie dat hij bijna tegen een paal vloog. En daarom schreeuwde die man naar je. De man op de fiets die wel voor het rode licht stond te wachten. Hij schreeuwde inderdaad of je wel helemaal lekker was. Je kinderen waren overstuur door het getoeter. Jij stak alleen ietwat geschrokken en beschaamd een handje op. De hand waarmee je stevig je telefoon vasthield.

Lieve bakfietsmoeder, mag ik je een tip geven? Doe die telefoon in je rugzak als je aan het fietsen bent. Natuurlijk kunnen er allerlei heftige dingen aan de hand zijn, waarvoor jij bereikbaar moet zijn. Maar dat kan best drie minuten wachten. Ik oordeel over mensen die appen, filmen, Instagrammen en bellen achter het stuur. Ik oordeel inmiddels ook over mensen die dit doen op de fiets. Je brengt jezelf en anderen ermee in gevaar. Jezelf, je drie kinderen, de man in de blauwe Toyota en ik. En weet je, mijn auto kan wel tegen een deuk. Maar ik denk oprecht dat ik het nooit te boven zou komen als ik jouw bakfiets met kinderen had geraakt.

 

Jessica

Written by

    • An
    • september 20, 2017
    Beantwoorden

    Helemaal mee eens en niet te geloven dat dit bestaat. Ik zie ze ook wel eens rijden, de moeders, studenten.. Wat kan er nou zo belangrijk zijn dat het niet 10 minuten kan wachten??

Leave a Comment