Gaan we nog wat doen vandaag?

0 0 0 No comments

Er zijn een heleboel vragen van mijn kinderen die ik de afgelopen jaren irritant vond. Dat had deels te maken met de manier waarop ze gevraagd werden. Denk bijvoorbeeld aan een zeer lang gerekte ‘Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa…’ en insert een zeikerig jengelstemmetje. Maar net zo vaak had het te maken met de inhoud die vaak iets betrof waar ik geen zin in had. Zoals een halve dag dat ellendige Bumba memory spelen (wat ik stiekem liet verdwijnen) of om het feit dat het Bumba spel verdwenen was (hehehehe). Nu alle peuters verdwenen zijn en ik alleen nog een op de valreep kleutertje heb, is er slechts een vraag die me he-le-maal gek maakt. Jammer dus dat ik juist de hele dag met die vraag om de oren geslagen word. ‘Mama, gaan we nog wat doen?’

Jup, ik heb van die kinderen die altijd wat willen doen. Buitenshuis uiteraard en hoe verder weg hoe beter. Al die mensen die klagen over de Ipad-generatie en bankklevers? Kom gerust eens langs en wie weet kun jij het ze leren, want hier bakken ze er niets van. Neem een willekeurige vrije dag; ik hoef maar een stap in de woonkamer te zetten of daar is ie al ‘Mama, gaan we nog wat doen vandaag’. Drie paar verwachtingsvolle puppy ogen kijken me aan. Duidelijk niet tevreden met mijn antwoord dat we heerlijke cappuccino’s voor mama gaan maken vandaag. Ook mijn suggestie om zelf het pak croissantjesdeeg te openen (altijd lachen!) wordt genadeloos weggewuifd. Oké, dit wordt een lange dag…

Punt is namelijk dat ik ook best vaak zin heb om iets te gaan doen. Als ik op kantoor zit, heb ik bijvoorbeeld altijd reuze zin om naar een warm strand te gaan. En terwijl in die mega lange rij bij de Appie sta, zou ik best mijn volledige vakantiegeld stuk willen slaan in de Bijenkorf. Maar als dan het weekend is aangebroken en er altijd wel een berg achterstallige huishoudelijke ellende is ontstaan, dan wil ik soms niks liever dan languit op de bank kleven met mijn e-reader. Of in de tuin -ik ben de beroerdste niet- maar dat telt niet volgens mijn diva’s.

Vaker dan me lief is, wordt er dus gestreden. De battle tussen mijn Dora the explorers en her royal lazyness (ik dus) kan er hard aan toe gaan. Zo hard dat ik er af en toe gillend gek van word. Begrijp me niet verkeerd, wij zijn zelden tot nooit een heel weekend thuis zonder plannen. Maar om simpelweg een dagdeel lekker niks te doen, dat is een kunst waarvan ik vind dat die dochters van mij het moeten leren. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders mij vroeger de godganse dag op sleeptouw namen van het ene avontuur naar het andere. En echt, ik ben best geinig terecht gekomen. Dus neem ik de boze snoetjes en het gestamp op de trap voor lief en laat ze in hun boze sop gaar koken. Of ik ontplof omdat die verwende krengen nooit tevreden zijn, het is maar net hoe de hormonale vlag erbij hangt. En ik weet zeker, op een dag zijn ze er beter in dan ik.

Want echt lieve, ondernemende, enthousiaste meiden van me. Vervelen kun je leren!

Martine

Written by

Leave a Comment