‘Het overkomt mij niet’… maar ineens was ze weg

0 0 0 10 comments

Nog vaak denk ik aan hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik probeer het te analyseren maar het heeft geen zin. Het was 1 seconde en een ontzettend vlug kind: ineens was ze weg. In een grote speeltuin, op een bloedhete dag met aan de rand een zwemvijver..

Het eerste rondje voelde ik me nog goed. ‘Oke ze is hier niet maar mijn peuter kennende is ze natuurlijk naar het springkussen gelopen’. Maar na het tweede rondje kreeg paniek vat op me. Terwijl mijn moeder als een havik bij het zwemmeer bleef rondlopen, probeerde ik rustig na te denken. ‘Als ze maar niet naar het water is’. Ze was in de speeltuin dus ze had geen bandjes om. Ik geloof niet, maar op dat moment heb ik iemand daarboven gesmeekt ‘laat haar niet naar het water gaan’.

Het is bizar hoe je inwendig langzaam lijkt dood te gaan maar uitwendig kalm kan blijven. Want in gedachte zag ik mijn kind drijvend op haar buik. Ik voelde het maagzuur omhoog komen, mijn mond werd gortdroog en mijn hoofd begon te bonzen terwijl ik uiterst kalm bleef snelwandelen.

Mijn ogen hebben de paniek verraden want toen ik voldoende moed had verzameld om een medewerker van het speelpark aan te spreken, ging hij direct tot actie over. Ik voelde dat hij hierin getraind en ervaren was en dat deed me goed. Niet alleen omdat ik dan wist dat ze vast snel gevonden zou worden, maar ook omdat hij het blijkbaar vaker meemaakte. Ik was niet de eerste en enige slechte moeder.

Hij riep door zijn walkie talkie collega’s op uit te kijken naar een hoogblond meisje met een staart van drie jaar oud met een opvallend oranje bikini. ‘Ik loop met je mee naar de plek waar je haar voor het laatst zag’. Ondertussen belde ik mijn moeder om mezelf ervan te verzekeren dat ze nog steeds bij het water aan het zoeken was. Daardoor verstond ik de medewerker in eerste instantie niet toen hij zei ‘we hebben haar al hoor, ze is bij mijn collega’.

Volgens mij heb ik hem aan staan staren toen hij lachend naar een andere richting van het park wees. ‘Kom maar mee, mijn collega loopt ons tegemoet met uw dochter’. Natuurlijk voelde ik opluchting, maar ook een enorme angst omdat ik op dat moment vooral bang was dat ze het niet zou zijn. Een ander blond meisje in een oranje bikini. Toen ik haar op de nek van een medewerker zag lachen, kreeg ik zin mezelf ter aarde te storten en de grond te kussen.

De medewerkers gaven me een bemoedigende glimlach en vervolgden hun weg; ze moesten inmiddels uitkijken naar een peuter met een blauwe korte broek en stekeltjes want zijn moeder was hem kwijt. Ik knuffelde mijn kwade peuter. ‘Ik wilde daar spelen en ik zag jou niet dus ik ben naar die kindjes gegaan en met hun gaan spelen.’ Ze vertelde dat de meneer had gevraagd of zij Juul was en had uitgelegd dat mama haar aan het zoeken was. Ze was kwaad dat ze niet verder mocht spelen.

Pas later bedacht ik me ‘is het verkeerd dat ze zomaar met hem meeging toen hij zei dat ze naar mama zouden gaan?’ Ik weet het niet, maar op dat moment is het mijn redding geweest… Ze draagt inmiddels een armbandje met mijn telefoonnummer, mijn nummer staat in al haar jassen en tassen en ik blijf hameren dat ze als een standbeeld moet blijven staan als ze mama even niet ziet. Dat ze nooit naar het water mag gaan. Dat ik haar zal vinden. En dat ze mag huilen als ze mij niet ziet. Want dan zien andere mensen ook dat ze verdrietig is. Was ze sneller gevonden als ze in paniek was geweest? Een spelend kind tussen tientallen andere spelende kinderen valt niet op. Met water op 300 meter afstand, moet ik haar dan alsnog in de speeltuin laten spelen met bandjes om…Vragen, vragen, ik blijf het me afvragen.

Ik durf het niet meer te zeggen ‘het overkomt mij niet’. Het overkwam mij ook. Het waren misschien 10 minuten, maar in die 10 minuten werd ik 10 jaar ouder. Ik heb er dagenlang van wakker geleden, mezelf voor mij kop geslagen. Ik durfde er de eerste dagen amper over te praten. Nog steeds voelde ik die paniek, maar ook die vreselijke schaamte. Ik heb mensen aangehoord die zeiden ‘oh ja ik had het ook eens’ en ‘och het overkomt de beste’.

Het overkomt zeker de beste, dat blijkt na een aantal verhalen afgelopen maanden. Radeloze moeders voor wie dat beeld van een drijvend kindje werkelijkheid werd. De angst, het harde lopen, het bonzende hoofd, het maagzuur in je keel, het gevoel geen lucht meer te krijgen terwijl je koortsig blijft kijken.

Ons verhaal is goed aflopen, al heeft het wel iets in mij stuk gemaakt. Namelijk die zekerheid van ‘het overkomt mij niet’.

Jessica

Written by

    • Gwenda
    • augustus 11, 2017
    Beantwoorden

    Iets wat ik mijn kinderen ook aanleer: als je mij niet ziet, ga naar iemand in uniform (politie of brandweer) of naar een mama met andere kinderen. Want die ‘ik ben ze kwijt’ stress heb ik ook al ervaren …

    • Diana
    • augustus 9, 2017
    Beantwoorden

    ❤️

    • Esther M.
    • augustus 9, 2017
    Beantwoorden

    Ik ging het stukje lezen, met oh ja dat. Omdat ik zelf al oudere kinderen heb, denk ik dat vaker en lees het artikel en like het maar reageer niet zo vaak.
    Het is herkenbaar, vreselijk. En toch kreeg ik een dikke strot en voelde een traantje. Nou komt dat ook door je mooie schrijfstijl 🙂
    Met 3 kinderen meerdere malen meegemaakt. De “ergste” was op een camping, dochter twee en half jaar oud, luierbroekje aan, shirtje, schattige staartjes en op haar fietsje. Het was in een periode dat er net was erg met een kindje was gebeurt, op een camping.
    Het gevoel dat je kind kwijt is, gun je niemand. Het werd al donker, ik ging zitten en dacht nou moeten we bellen. Nu gaan we een zoek aktie starten. Ik moet m’n moeder bellen, ik moet sterk zijn. En toen hoorde ik haar fietsje. Het gevoel dat je je kind vind, is onbeschrijfelijk. Het onschuldige van je kind. Jouw tranen en zucht.
    Het blijft vreselijk.
    Ook als ze 18 zijn overigens.

    • Beantwoorden

      Dat gevoel is ZO vreselijk en ZO intens dat het eigenlijk niet onder woorden te brengen is. Je ogen dichtdoen en alles aan je voorbij zien schieten. Alle vreselijke dingen zien die er zouden kunnen gebeuren. Ik word nog misselijk als ik er aan denk. En ik kan nog steeds janken als ik aan die opluchting denk die ik voelde toen ik haar zag….

    • Alice
    • augustus 9, 2017
    Beantwoorden

    Wat een hellse 10 minuten moeten dat zijn geweest.. Hoewel ik snap dat ouders ervan overtuigd zijn dat dit ze nooit zou overkomen, vind ik het altijd een beetje steken als iemand dat heel stellig zegt. Bijna iedere (goede, liefhebbende, zorgzame, oplettende) ouder in mijn omgeving heeft namelijk wel ‘zo’n verhaal’. Het kan gewoon binnen een paar seconden gebeuren. Ik ben ook behoorlijk geschrokken van de reacties die werden geplaatst op nieuwsberichten toen een meisje van 5 een aantal weken geleden verdronk in de Sloterplas. Ik was die middag namelijk op het strandje, en het beeld van haar radeloze moeder staat voor altijd op mijn netvlies gebrand. Heel blij dat het bij jullie (en mijn ouders, schoonouders, vrienden en zussen die dit állemaal een keer hebben meegemaakt) goed is afgelopen! X

    • Beantwoorden

      Denk juist door onzekerheid dat mensen het roepen.. Jezelf boven een ander wanen en op die manier jezelf proberen te overtuigen dat het jou niet overkomt. Die reacties op die nieuwsberichten hebben bij mij iets stuk gemaakt… Lastig uit te leggen maar voelt alsof mensen denken ‘je verdiende het want je lette niet goed genoeg op’. Alsof je jezelf al niet schuldig genoeg voelt. Een trap na geven aan die ouders voor wie dat horrorbeeld werkelijkheid werd, is het laagste van het laagste….

    • Romy
    • augustus 9, 2017
    Beantwoorden

    Wat heftig, ik zou precies met dezelfde vragen blijven zitten. Slim dat je overal je telefoonnummer inzet, dat was serieus nog niet bij mij opgekomen. Ik ga dat meteen doen!

    • Beantwoorden

      Je hebt er niks aan als je kind jou niet kwijt is en gewoon lekker aan het spelen is, maar ik merk wel dat het een klein beetje rust geeft. Het blijft voor mij, door dit gebeuren, een ding en ik moet langzaam mijn vertrouwen in haar en mezelf weer zien te vinden. Maar alle kleine hulpmiddelen kunnen daarbij helpen denk ik dan 🙂

  1. Beantwoorden

    Pfff vreselijk! Gelukkig was ze lekker aan het spelen en was er niks aan de hand! Slim om een armbandje om te doen. Dat ga ik ook regelen voor als mijn meneertje de leeftijd krijgt dat hij weg kan lopen.

    • Beantwoorden

      Het ‘voordeel’ bij kleintjes; die vallen op als ze alleen staan. Als ik een peutertje sip zie kijken en er staat niemand bij, vraag ik ook waar zijn papa of mama is. Zo’n armbandje is dan natuurlijk perfect als een kindje bijv overstuur is, zeker nu we allemaal een mobiel hebben. Mijn dochter was gewoon gaan spelen dus niemand had door dat ze mij kwijt was. Daarom blijf ik nu hameren ‘als je mij niet ziet blijf je als een standbeeld staan’. Want tsja, ze gaan ook nog eens aan de wandel… en blijven herhalen dat ze mensen haar armbandje moet laten zien… en anders laat ik mijn telefoonnummer op haar voorhoofd vereeuwigen :’)

Leave a Comment