Laat het grote feesten beginnen…

0 0 0 No comments

Afgelopen zaterdag was het weer zover, Sint Maarten in da house! Nu moet ik zeggen dat we er hier altijd genadig vanaf komen. Op de school van de meiden is Sint Maarten een groot spektakel met zelfgemaakte lampionnen van pompoenen of knollen en een tocht met de hele klas door het donker. Dat vond afgelopen vrijdag plaats. Aangezien we in het centrum aan een drukke weg wonen, zijn er hier de afgelopen jaren welgeteld drie verdwaalde kindertjes aan de deur geweest. Sint Maarten gaat hier dus nogal geruisloos voorbij. Toch vind ik het altijd een magisch moment want dit is voor mij altijd het startsein; laat het grote feesten maar beginnen….

Want de ene Sint heeft zijn hielen nog niet gelicht of het is alweer tijd voor de volgende. Mijn dochters gilden vanmorgen hysterisch dat het Sinterklaasjournaal vanavond begint. En er is niemand die bij mij voor meer Sinterklaasnostalgie zorgt dan good old Dieuwertje. En nu kun je met een moeilijk gezicht gaan zuchten dat de kinderen zo druk zijn, van gekkigheid niet meer in slaap komen en walgelijk verwend zijn waardoor ze nu alleen nog maar robothondjes willen. Vind ik ook allemaal! Maar dat weegt niet op tegen de razende fijnigheid van deze tijd van het jaar.

Zoete snoetjes die vals zitten te brullen voor de houtkachel. Ongeneerd pepernoten schransen, want het is zielig voor Sinterklaas als er overblijft. Dit maakte mijn jongste mij overigens vorig jaar wijs en ik vond het zo’n goed argument! Net als je denkt dat het niet gezelliger kan worden, is het tijd voor een van mijn favoriete momenten van het jaar; het opzetten van de kerstboom met mijn drie kerst(b)engeltjes. En ja, natuurlijk doen we dat op 6 december, duhhhh! Niet alleen ons huis maar ook onze school wordt versierd en in de weken voor kerst begint school een kwartier eerder. In dat kwartier zit de hele school samengepakt onder fonkelende lampjes te luisteren naar diverse uitvoeringen van diverse kerstliedjes op diverse instrumenten door diverse kinderen. Het eerste jaar dat ik dit meemaakte vond ik dit nogal sadistisch maar inmiddels weet ik… het gevoel om daar in winterjassen op de grond te zitten met mijn drie meiden tegen me aan is onbeschrijfelijk fijn.

Ik kan er niks aan doen, ik ben een feestdag junkie en ik sta te trappelen om me vol overgave in de decembermadness te werpen. Who’s with me!

Martine

Written by

Leave a Comment