Over loslaten, vertrouwen en een zwarte glitter skinny jeans…

0 0 0 No comments

“Ahhh mama, zullen we even een rondje door de stad doen?”. Nee echt, die oudste dochter van mij weet precies mijn zwakke plekken te vinden. Want ja, ik ben drukker dan druk en moeten die vijf manden schone was ook niet eens gevouwen, ofzo? Mijn dochter en de sale lonken echter en ik moet het die tienjarige nageven. Ze is reuze leuk en gezellig om een rondje stad mee te doen. En mijlpaaltje hoor, als je dochter xs begint te passen bij Zara.

Okeeee dan

Een half uur later staan we in een drukke winkel en is er sprake van serieuze liefde. Tussen mijn tienjarige en een zwarte glitter skinny. Vaarwel rozeeeeeeee, happy days are here again want mijn dochter begint zowaar smaak te ontwikkelen. Feit blijft wel dat dit kind een moeder heeft die al sinds ze kan pinnen heel soms de neiging heeft groots in te slaan als het op de garderobe aankomt. Je weet het tenslotte maar nooit wanneer we ten prooi vallen aan een afschuwelijke natuurramp die alle kledingwinkels van de aarde vaagt. Zitten wij er in elk geval warmpjes bij, letterlijk…

Hmmm..

Ik twijfel, dat geef ik toe, want deze broek is serieus tof. Misschien kan ik me in maat 176 proppen (←fyi nee dus) maar aangezien ik de wijze moeder ben, moet ik me misschien ook als zodanig gedragen. Geen broek dus, maar zo makkelijk laat mijn meisje zich niet uit het veld slaan. Goed zo, schat! Want echte fashion treasures moet je natuurlijk koesteren, dat weet iedereen. Gelukkig is ze niet zo’n big spender als haar moeder en heeft ze nog bakken zakgeld. Afrekenen dus die hap, als je moeder weigert dan trek je gewoon je eigen pinpas. Wederom mijlpaaltje hoor… Dat ze de broek vanwege de drukte in de winkel niet even gepast had, was achteraf niet zo slim. Die benen in de groei bleken namelijk nog langer dan ik dacht. Broek te kort en net als ik opper dat we morgen wel even terug gaan zegt ze achteloos “Ik ga zelf wel even terug naar de winkel…”

WOOOW

Oké, stop! Mijn kleine meisje, mijn kuikentje, my little shadow wil nu alleen naar de stad?! HELL NOO! Dat is het eerste wat ik denk, en ook het tweede… Maar terwijl mijn hersenen hysterische overuren draaien verbaas ik mijn dochter en mijzelf door rustig in te stemmen. Want dit is het, loslaten. Ik weet dat ze goed uitkijkt met oversteken, ik weet dat ze haar vrouwtje staat als het er op aankomt en ik weet dat ik haar kan vertrouwen. Ik weet niet wie of wat ze onderweg tegen zal komen maar daar moet ik op vertrouwen. We wonen in het centrum, dit is haar wereld en ze is tien. Als ik niet geloof dat ze groot genoeg is, hoe moet ze het zelf dan geloven?

Die avond zitten we samen op de bank, ik met acht rimpels extra en zij in de coolste broek ever..

Written by

Leave a Comment