Schoolziek..

0 0 0 4 comments

Snikkend verschijnt ze ’s ochtends vroeg in de woonkamer. Ze stort zich in mijn armen en begint nog harder te huilen. “Ik heb zo’n buihuihuikpijn mamaaaaaaaa….” en ze wijst wat halfslachtig naar haar buikje in pyjama. In mijn hoofd beginnen de radertjes te draaien. Heb ik afspraken vandaag en zo ja welke? Zou ze gaan kotsen achterop de fiets als we haar zussen wegbrengen? Waar is mijn oudste jas? En waar zit die blindedarm eigenlijk?

De husband zegt nog dat hij vind dat ze er helemaal niet ziek uitziet en boos kijk ik hem aan. “Je ziet toch dat ze zich rot voelt? Zo sturen we haar echt niet naar school hoor”. Gelaten laat ze zich in haar zachtste joggingpakje hijsen en ik beloof dat we snel weer thuis zijn zodat ze lekker even kan slapen in een bedje op de bank. Grote, sippe ogen kijken me aan en ze knikt. Wat een dapper kind heb ik toch…

Als we haar zussen op het schoolplein hebben gedropt, wil ik als een speer naar huis racen zodat mijn arme, zieke kuikentje zo snel mogelijk onder de wol kan. Maar wacht eens, zit dat kuikentje nu Sint Maarten liedjes te zingen achterop? “Mama, moet je nog boodschappen doen want ik heb wel trek in een croissantje. De Albert Heijn is die kant op…” En verbijsterd kijk ik naar het stralende kind achterop de fiets. I got played en niet zo’n beetje ook..

Nu moet ik dit zaakje natuurlijk een beetje pedagogisch oplossen, anders is het hek van de dam. Wel balen, want die croissant klonk best goed, maar nee! Naar huis met dit leugenachtige schepsel en gauw een beetje. Thuis doe ik alsof mijn neus bloed en installeer haar op de bank onder drie dekens. “Het is een beetje warm mama..” piept ze, maar ik stel haar gerust. “Dat komt door de koorts schatje…. Mama, zal even de allergrootste pilletjes zoeken die ik heb en de thermometer natuurlijk. Kun jij lekker DE HELE DAG hier liggen rusten…”.

Ik zie haar kijken naar de kist Lego Friends die in de hoek staat en terwijl ze haar kansen afweegt, houd ik mijn gezicht in de plooi. Na een kwartier draaien en woelen en zweten op de bank geeft ze het op. “Mama, ik ben toch niet meer ziek” zegt ze voorzichtig. Nadat ik me hardop verbaas over dit wonder kijk ik haar streng aan en vraag haar of ze misschien een piepklein beetje gejokt heeft? En dan heeft ze me toch weer te pakken. Want ja, ze heeft inderdaad gejokt maar het weekend was zo leuk en fijn en dat wilde ze zo graag nog een dagje. En natuurlijk heeft ze spijt en zal ze het noooooooooit meer doen. Insert grote groene ogen en een guitig lachje en ik kan al niet meer boos zijn.

In plaats daarvan leg ik haar uit dat jokken over buikpijn niet handig is want wat nu als ze echt buikpijn heeft en ik haar niet geloof? “Dan zeg ik er wel bij dat het echt is hoor mama..” antwoord ze en dan zit er natuurlijk nog maar een ding op. Croissantjes halen!

Martine

Written by

    • Diana
    • november 11, 2017
    Beantwoorden

    Zo jong en al zo gehaaid Kleine slimmerd!

  1. Beantwoorden

    Ja soms hebben kleintjes ook behoefte aan een “baaldag”, zoals wij dat vroeger noemden. Niets mis mee…!!!

    • Sara
    • november 10, 2017
    Beantwoorden

    Haha geweldig!

    • Greta
    • november 10, 2017
    Beantwoorden

Leave a Comment