Schreeuwen tegen kinderen, ik zei nog zo….

0 0 0 14 comments

Vroeger kon ik er vol afschuw naar kijken. Van die moeders die als viswijfen tekeer gingen tegen hun kinderen. Praktisch kindermishandeling vond ik het, die arme snoesjes. Nee, dat zou ik nooit doen. Als een soort kruising tussen de Dalai Lama en Boeddha zou ik mijn kleintjes weloverwogen toespreken. En ons huis zou een heerlijke plek zijn waar we allemaal respectvol met elkaar om zouden gaan. Hmmm, ja… en toen kreeg ik zelf kinderen.

Met eentje viel het nog wel mee, maar al snel kwam nummer twee. En nog sneller was ik erachter dat een dag alleen thuis met twee kinderen onder de twee jaar best wel lang kan duren. En rap was daar het moment dat ik (toch al niet gezegend met al teveel geduld) mijn geduld verloor. De aanleiding zal ongetwijfeld een combinatie geweest zijn van een baby die niet wilde slapen, een jengelende peuter en een opkomende de migraine. En we weten allemaal hoe funest die combinatie kan zijn. Ik ben er niet trots op maar I lost it. Niets treuriger dan schreeuwen tegen een baby en een peuter. Ten eerste omdat ze niks kunnen terugzeggen en ten tweede omdat die grote verschrikte ogen je de slechtste persoon op aarde doen voelen.

Inmiddels woon ik in een huis met drie eigenwijze dames en een echtgenoot die bij vlagen lijdt aan selectieve doofheid en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik soms geen andere keuze heb. Want als ik al 51 keer vriendelijk doch beslist mijn kinderen iets heb gevraagd en ze me nog steeds schaapachtig aankijken, of nog erger compleet negeren, dan wil het wel eens gebeuren dat ik de controle verlies. Over mezelf dan… It ain’t pretty en het is zeker geen goed voorbeeld. En als ik ’s avond’s naar die slapende engeltjes kijk en ik bedenk hoe ik tekeer ben gegaan dan druk ik gauw een extra kusje op die rode slaapwangetjes. Om de volgende keer weer net zo uit mijn slof te schieten als er wat dames besloten met schoensmeer POEP op de muur in de gang te schrijven.

Maar hé, ik ben ook maar een mens dus denk ik dat ik een tegeltje ga laten maken. Iets als ‘Zoals mama thuis schreeuwt, schreeuwt ze nergens’ of ‘Home is where the mom screams”  Lijkt me een mooi cadeautje voor als mijn meiden uit huis gaan.

wife

En ik ben natuurlijk benieuwd hoe het jullie vergaat. Ben jij een raging mom?

Dit artikel is eerder gepubliceerd op 17 november 2014

Martine

Written by

    • Angelique
    • november 19, 2014
    Beantwoorden

    Ik probeer het niet maar mijn peuter is heel goed in het bloed van onder mijn nagels vandaan te halen op momenten dat ik er even niet op zit te wachten.

    • Stephanie
    • november 18, 2014
    Beantwoorden

    Ik zeg nu ook dat ik zo niet zou worden.
    Er staat me dus nog wat te wachten 🙂

    • Marijke
    • november 17, 2014
    Beantwoorden

    Ik schreeuw nooit ,Nooit,NOOIT tegen mijn kinderen. In mijn ideale wereld, met mijn ideale kinderen en ideale altijd gezellige huis. Waar is deze utopie?
    En waarom hebben mijn kinderen oren? Ze doen het niet zo goed, dus als ik schreeuw horen ze me ineens wel.
    Bah vreselijk maar o zo waar, soms gebeurt het toch. En zo’n dag was het dan. In elk geval altijd spijt en dan haat het weer weken goed (met mij), dan ben ik weer beheerst!
    Zo fijn dat ik niet alleen op de wereld ben! Bedankt!

    • Anouk
    • november 17, 2014
    Beantwoorden

    Guilty as charged.

    • Thalitha
    • november 17, 2014
    Beantwoorden

    Herkenbaar! En na de zoveelste schreeuw neem je jezelf voor om het niet meer te doen maar dan gebeurt er weer wat en ja hoor daar komt de grote boze heks weer tevoorschijn hihi

  1. Beantwoorden

    Hahaha precies!

  2. Beantwoorden

    Oh ik ben daar ook heel slecht in!
    ’s ochtends sta ik op met het idee: vandaag ga ik het niet meer doen!
    Maar zodra er dan weer iets gebeurd………
    Ach…. als ze 18 zijn doen ze hetzelfde, maar dan tegen ons! 😉

  3. Beantwoorden

    Ik kan zo hard schreeuwen dat de hele straat het horen kan, behalve mijn kinderen… Bijzonder he? Dat is een speciale gave denk ik.

    • Beantwoorden

      Heel speciaal! Misschien gil je zo hoog dat alleen honden het horen. Das dan wel weer handig straks 😉

      • Beantwoorden

        Misschien ben ik wel een geboren hondenfluisteraar… Who knows!

    • Esther
    • november 17, 2014
    Beantwoorden

    Ik houd niet van goede voornemens en heb maar zelden een schuldgevoel over dingen die ik doe. Maar de schrik op de gezichtjes van mijn oogappeltjes als ik boos word, is echt verschrikkelijk. Dus we proberen het vandaag maar weer met een extra dosis love en geduldzzz

    • Petra
    • november 17, 2014
    Beantwoorden

    Ik ben blij dat ik niet de enige ben. Gelukkig weet ik over het algemeen het hoofd koel te houden. Maar soms zijn er van die dagen dat je de hele dag al als politieagent hebt opgetreden, je zelf niet fit bent en dat gaat mijn stem wel eens omhoog. Inmiddels ben ik er achter dat ik voor even de aandacht heb, maar werken doet het uiteindelijk niet. Ik heb nu ook wel geleerd tot 10 te tellen. Maar we zijn allemaal mensen.

    • Beantwoorden

      Precies, en net wat je zegt vooral als je zelf niet fit bent. En omhoog gaat die stem zeker, acht octaven ofzo 🙂

Leave a Comment