Soms mis ik de peuterspeelzaal…

0 0 0 No comments

Via Instagram en Twitter kreeg ik een paar keer de vraag hoe het nu gaat met onze dochter op school. Hartstikke goed! Ze heeft haar draai gevonden, ze heeft vriendjes gemaakt en ze gaat iedere dag heel blij de deur uit. De juf is tevreden, ons kind is tevreden, wij zijn tevreden. En toch mis ik de peuterspeelzaal.

Er zijn natuurlijk wat verschillen tussen de basisschool en de peuterspeelzaal, dat moge duidelijk zijn. Allereerst, in ons geval, is dat het aantal kinderen in een groep. Waren dat er maximaal 12 op de peuterspeelzaal, nu zijn het er 25. Daarnaast waren er op de peuterspeelzaal 2 juffen, de kleuterklas kent er maar eentje.

Ook mis is de terugkoppeling. Op de peuterspeelzaal haalde ik mijn dochter op in ‘de klas’. Daar sprak ik een van de juffen even over hoe het was gegaan. We werden door middel van een whiteboard in de hal uitvoerig op de hoogte gehouden van wat ze die dag gedaan hadden. ‘Liedjes zingen, gekleid, buiten gespeeld, Pietje was jarig, wc rollen geschilderd’. Ik realiseerde me niet dat ik dat bord nog eens zou gaan missen.

Want nu is het loslaten geblazen. Je wacht op het schoolplein tot je kind naar buiten komt rennen. Je vraagt hoe het was, ze roept ‘leuk’ en zwaait naar haar vriendjes. Onderweg probeer ik een beetje te vissen naar wat ze gedaan hebben maar vaak krijg ik een ‘ik weet het niet meer’. De juf heeft uiteraard gene tijd om 25 moeders iedere dag te ‘briefen’ over wat ze allemaal gedaan hebben. Niet meer dan logisch.

Groot was mijn verbazing toen ik mijn dochter in het Engels tot 15 hoorde tellen. Of toen ze de letter ‘O’ en de ‘P’ wist aan te wijzen. Pas na een paar weken, tijdens de infoavond in de klas, hoorde ik dat ze die dingen wekelijks leren. Ik was ontzettend blij om even iets te horen en te zien en te leren over die dingen die mijn kind bezig houden.

Loslaten dus. Ik vind het nog moeilijk. Ik moet vertrouwen op wat mijn kind mij zegt. Ik moet actief achter informatie aan in plaats van die gewoon in mijn schoot geworpen te krijgen. En dat is wennen. Het komt heus goed, maar op die middagen waarop ze zegt ‘ik weet het niet meer’ dan mis ik toch echt die lieve, kleine peuterspeelzaal…

Jessica

Written by

Leave a Comment