Borstvoeding? Not my cup of milk!

0 0 0 33 comments

Het is donderdag en dat betekent Throw Back Thursday! Zit je klaar voor de leukste, toftse, grappigste en ontroerendste blogs van het afgelopen jaar?

Elke moeder wil het beste voor haar kind. Punt uit! Ik ben ook zo’n moeder. Voor mijn meiden ga ik als een leeuwin door het vuur. Als ze verdriet hebben huil ik stilletjes met ze mee. Als ze lachen, met die guitige bekjes waarin altijd wel een tand ontbreekt, dan knapt mijn hart van trots en zingt het in me ‘van mij.. van mij.. van mij!’ ’s Avonds kijk ik naar die grote slapende lijven en voel ik een liefde die groter, woester en intenser is dan al het andere. Vanaf hun geboorte zijn we onlosmakelijk met elkaar verbonden en voor hen doe ik alles. Toch heb ik geen borstvoeding gegeven…

Niet omdat er een medische reden was ofzo maar simpelweg om het feit dat ik het afschuwelijk vond. Tijdens mijn eerste zwangerschap hoorde ik het verhaaltje van de verloskundige over de voordelen van borstvoeding braaf aan en knikte instemmend. Prima, doen we. Ik sleepte de husband zelfs mee naar een voorlichtingsavond waar ik aandachtig luisterde naar de mevrouw die vertelde over verschillende houdingen om te voeden en handige tips. Alleen bij het onderdeel tepelkloven en spruw deed ik denkbeeldige vingers in mijn oren en neuriede zachtjes ‘lalalalala..’ Thuis oefende ik met de grote knuffelhaas die al in de box stond, tot grote hilariteit van de husband, nog even de rugbygreep en wat mij betreft waren we er klaar voor, mijn tieten en ik!

Na de bevalling bleef ik maar verbijsterd staren naar dat kleine hoopje mens wat zojuist op mijn buik was gelegd. De kraamverzorgster was iets minder onder de indruk en nog voor ik het benul had om te vragen of ik een jongen of een meisje had geworpen greep ze al naar mijn linkertiet en hing er een baby aan. Misschien dat het er allemaal best iets subtieler aan toe ging, maar zo herinner ik het me niet. Wat ik me wel herinner, is het hoe ontzettend ongemakkelijk ik me erbij voelde. In tegenstelling tot de knuffelhaas bleef mijn zojuist gebaarde schatje helemaal niet rustig liggen. Haar happende mondje ging alle kanten op en de kraamverzorgster bleef haar maar richting the holy source duwen (aka mijn boobies). Ik kreeg zo’n vermoeden dat mijn dochter (whaaaa, ik heb een dochter) er net zo weinig aan vond als ik.

noor

De dagen die daarop volgden voelde ik me de grootste prutser ter wereld en mijn hummeltje werd de grootste schreeuwer ter wereld. De hele dag zat ik met een gillende baby in de houdgreep pogingen te ondernemen om te ‘genieten’ van het ultieme moedergevoel. Moedergevoel? My ass! Ik heb me nooit minder moeder gevoeld dan die dagen waarop het me niet lukte om mijn baby te voeden. Na een paar dagen kon ik alleen nog maar meehuilen met mijn baby en greep de nieuwe kraamverzorgster in. Ze stuurde de husband acuut naar de benzinepomp voor kant en klare kunstvoeding en nog geen half uur later lag er een diep tevreden bolletje in mijn armen te ronken. En dat is het moment waarop ik moeder werd. Just me and my girl.

Er is veel over dit onderwerp gezegd en geschreven en de nuance en het respect zijn wat mij betreft soms een beetje zoek. Maar waarom? Voor mij voelde het als de allerbeste keus om te gaan voor the second best en op die keuze voor mezelf ben ik nog altijd trots. En denk jij daar anders over? Dan heb je een goede reden om het anders te doen, want dat is jouw keuze. Maar waarom elkaar keihard veroordelen omdat iemand een andere keuze maakt dan jij? Elke moeder wil het beste voor haar kind en soms is dat wat het beste is voor haarzelf.

Martine

Written by

    • Mariëlle
    • juli 21, 2016
    Beantwoorden

    Wat heb je dit toch geweldig geschreven. De vorige keer dat het online kwam zat ik al met tranen in mijn ogen, maar nu gewoon opnieuw. Waren er maar meer moeders die zo hun verhaal deden, ik ben ze verder nog niet tegen gekomen…. Bij mij was dit eigenlijk ook het geval. Het klopte gewoon niet. Door aanmoediging van álle kanten heb ik het toch drie maanden volgehouden. Bijna dagelijks huilend. Ik hoorde geen melkkoe te zijn, maar voelde me er echt eentje. Na drie maanden was ik op. Niemand die tips wilde geven hoe ik kon stoppen, iedereen stuurde me van het kastje naar de muur.
    Toen ik zwanger was van mijn tweede probeerde ik het maar te vermijden. ‘Ik zie het dan wel’, was mijn antwoord om iedereen tevreden te houden. Na mijn bevalling kon ik gelukkig eerst rustig van mijn meisje genieten. Zodra we over voeding begonnen en baby in de buurt van mn boobies kwam zag ik mezelf alweer gaan. Thank God voor de verpleegster in het ziekenhuis (geen idee welke, ben alles van haar vergeten) die riep: ‘Het hoeft niet hoor!’ Een ander zei nog dat proberen wel verstandig was, maar mijn reddende verpleegster was al onderweg om flesvoeding te halen! Wat was dat een last die van m’n schouders viel! Het is bizar die borstvoedingcultuur hier. Belachelijk als je het mij vraagt. Nog altijd voel ik me toch ‘minder goed’ als er weer een vriendin aan haar 11e maand borstvoeding begint. Al vind ik dat stiekem een beetje belachelijk, ssssst….

      • Doortje
      • februari 19, 2017
      Beantwoorden

      Wat een nare ervaring & heerlijk zo’n verpleegster die je dan uit de brand helpt.

      Vervelend dat je het gevoel hebt dat mensen je veroordelen. Maar waarom doe je dat zelf ook bij je vriendin? ‘Zij voedt al 11 mnd en stiekem vind ik dat belachelijk’

      Dat is precies wat er gebeurt. De een kiest voor kv/ bv, de ander niet. De een kampt met problemen en moet opgeven, de ander zet door. Je moet doen wat bij jou en je kindje past, als moeder voel je dat toch t beste aan.

      Maar waarom dat onbegrip en (stiekem) oordelen over elkaar? Vooral vrouwen zijn daar goed in. We drukken elkaar in hoekjes: wel/ geen bv..

      Ik zag t op m’n werk jonge moeder gaf met 5 mnd bv en wilde kolven. Kreeg van ‘ervaren’ moeders te horen dat ze maar moest stoppen met 6 mnd. Ander voorbeeld van een vriendin die absoluut geen bv wilde geven. Die kreeg te horen dat ze t toch niet goed was dat ze t niet eens wilde proberen.

      Die ‘bv / kv maffia’ gaat echt beide kanten op en je kunt t wat dat betreft nooit goed doen. Werd me al snel duidelijk dat vrouwen erg snel en hard oordelen, over onszelf, over anderen.

      Als je geen begrip kunt opbrengen voor de manier waarop de ander het op haar eigen manier doet. Zelfs niet je eigen vriendin. Poe hee, jammer vind ik dat.

      Waardoor komt dat toch vraag ik me af?

      Trotse moeder van zoon van 11 mnd

  1. ik had de beslissing al gemaakt op voorhand. Borstvoeding was niet aan mij besteed… onder druk van de verpleegsters heb ik het toch geprobeerd, maar dat lukte niet…

    • Jaimie
    • oktober 24, 2015
    Beantwoorden

    Goed geschreven! Maar Ook al geef je je kind 1.5 jaar borstvoeding (ik nu voor de 2de keer), is het respect ver te zoeken… Jammer toch dat iedereen zich altijd maar moet verantwoorden, come on! Onze keuze als moeder is altijd de beste!

  2. Pingback: Now That's Fantastic #8 - FANTASTIC MOMS

    • floor
    • oktober 23, 2015
    Beantwoorden

    goed geschreven!ik heb zelf een tweeling,fles gegeven.borstvoeding niet gepobeerd,ik zag dat niet zitten,niet rustig genoeg voor.ging prima en ik heb n fijne band met mn kinders.maar inderdaad het oordelen als je geen borstvoeding ga geven of geeftniet normaal zeg of je niet meetelt ofzo.

    • Teatske
    • oktober 23, 2015
    Beantwoorden

    fantastisch toch! Respect hoor. Ik snap die meningen ook niet van moeders over borstvoeding ja of nee. Ik zelf ook gegeven, maar als een andere moeder flesvoeding geeft: helemaal goed toch.
    Dus, ga vooral zo door!

    • Mariëlle
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Yes. Hopelijk lezen heeel veel moeders dit. Of nou ja, hopelijk snappen ze het ook. Zo herkenbaar. Bij mijn tweede na 1x proberen gestopt, dankzij een fijne verpleegster in het ziekenhuis die direct aan mijn tranen zag dat ik dit niet ging trekken. De oudste heeft 3 maanden gehad, maar het was verschrikkelijk.
    En het enige wat mensen je vertellen is dat het zo jammer is dat er geen hulp voor me was, dat ik heb opgegeven, dat het zo mooi is. Mocht er dan iemand toch niks zeggen, dan kijken ze je aan met een blik: Ik heb het mooi wel 25 jaar gedaan. Beter voor je kind, ja. Pff.
    Zo schuldig kan ik me erdoor voelen. Terwijl ik volledig achter mijn keuze sta. En m’n dochters ook.

    • Rosanne
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Ik begrijp ook helemaal niks van die discussies over borstvoeding.. Mijn preemie had geen kracht om zelf te drinken en zonder overleg werd ik eigenlijk direct aan een kolfapparaat gehangen en werd me gesommeerd om s nachts mijn wekker te zetten om te kolven. Belachelijk, nu ik erover nadenk. Na 2 weken kolven en daarna nog 6 weken “live” borstvoeding weed ik gek en ben ik gestopt. Ik blij, kind blij.
    Zolang je ze geen cola geeft zeg ik altijd.. 🙂

      • MartineMartine
      • oktober 23, 2015
      Beantwoorden

      hehehe, en zo is het!

    • Els
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Iedereen heeft hier zijn eigen mening over en die zijn allemaal goed. Mijn oudste heeft 3 maand borstvoeding gehad toen was het helaas op. Mijn jongste heeft ook 3 maand borstvoeding gehad want toen was ik er spuugzat van.

    • Maaike
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    ik vond vooral de reactie van de (mannelijke !!!) arts op het consultatie buro verschrikkelijk, toen ik vertelde dat ik na 2,5 maand gestopt was: hoezo dan?? of ik niet wist of dit de beste voeding was?? eh pardon, heb je het zelf al wel eens geprobeerd???
    voor mij voelde het als de beste keus !

  3. Beantwoorden

    Ik had net een keizersnede ondergaan en Lieve lag net op mijn borst. Voor ik het door had kwamen er 2 handen van 2 verschillende mensen, die in mijn tiet knepen en Lieve aan probeerden te leggen. Toen kreeg ik een tepelhoedje erop en weer werd ze met haar mondje erop gepropt. De volgende dag kreeg ik van de verpleegkundige een kolfapparaat, zonder uitleg. Ik vroeg hoe het moest en ze keek me vol verbazing aan. Ze zei: gewoon op je borsten doen en ze ging weg. Daar lag ik dan met dat ding aan mijn tieten, melk liep over mijn lichaam, diep ongelukkig, moe en stoned van de morfine. Toen had ik echt zoiets van nee, laat maar. Gelukkig hadden mijn man en ik dit al ver voor de bevalling besproken. We moesten ook echt standvastig zijn, want van alle kanten probeerden ze me over te halen. Pffff. Ik kreeg er zelfs een schuldgevoel van.

      • MartineMartine
      • oktober 23, 2015
      Beantwoorden

      Pfff, hoe nasty is dat. Echt bizar he dat mensen zo weinig respectvol met jou en je mening en wensen omgaan. Ongelofelijk toch! Applaus voor jou en je standvastige husband!

  4. Het had mijn verhaal kunnen zijn. Nu met mijn derde moet ik me soms nog steeds verdedigen dat ik geen borstvoeding geef maar gelukkig trek ik het me niet aan!

  5. Beantwoorden

    Bij mij ging het allemaal ontzettend makkelijk, maar ik had van tevoren wel zoiets van ‘als het niet lukt, krijgt ze gewoon kunstvoeding’. Blijven martelen leek me ook niks.

  6. Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Ik vond het zo’n strijd en voelde me er niet prettig bij, de flesvoeding voelde ook als een verlossing. En het feit dat ik geen enorme meloenen meer meesleepte ook. Je hebt het prachtig verwoord!

  7. Beantwoorden

    Gelukkig hebben we hier in Nederland kunstvoeding en schoon water, toch? Helemaal niks mis mee als dat het beste voor jou en je baby is!

    • Michelle
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Mooi geschreven.
    Ook bij mij ging G et niet en heb na 8 wk kunstvoeding gepakt.
    Mijn kraamverzorgster stond erop Door te gaan.
    Nou ze was weg en wij zijn vrij snel daarna gestopt.
    Bij mn 2e gelijk op kv overgegaan.
    Nooit geen spijt van gehad.

    Ik heb nooit iemand veroordeeld en niemand mij.

    • Letje
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Je hebt je eigen gevoel gevolgd en dat is het beste wat je als moeder kunt doen!

  8. Beantwoorden

    Mooi geschreven! Borstvoeding kán leuk zijn, als het goed loopt, maar anders is het gewoon dikke vette ellende!

    • Tamara
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Zo blij met jouw verhaal! Ook ik heb het ongeveer 3 dagen geprobeerd waarna ik alleen maar steeds dieper en dieper ongelukkig werd. Een fijne kraamhulp die aangaf: jouw kind heeft liever een blije mama dan persé borstvoeding. Vriendlief naar de Kruidvat en hop, we konden eindelijk met z’n drietjes genieten. Dank voor jouw (herkenbare) verhaal.

      • MartineMartine
      • oktober 23, 2015
      Beantwoorden

      You’re more than welcome!! Wat een opluchting he.. Ik voel het nog als ik er aan terug denk 😉

  9. Beantwoorden

    Amen sister! Ik hou van Nutrilon en mijn zoon ook <3

  10. Beantwoorden

    Dat heb je mooi geschreven Martine! En precies zoals het is, elke moeder wil het beste voor haar kind. Punt uit!

    X

  11. Beantwoorden

    Ik vind het jammer dat je geen adequate hulp hebt gehad vanaf dag 1. Dan had je ervaring met borstvoeding anders kunnen lopen. Ik voed nu bijna 2 jaar en had veel opstartproblemen met de borstvoeding. Makkelijk was anders haha. Maar ik wilde het zo graag dus heb ik doorgezet met veel hulp van mijn man en een goede hulplijn van La leche league.
    Ik hoor vaak dat moeders zich schuldig voelen als borstvoeding geven niet lukt. Het is heel fijn te lezen dat jij dat niet hebt gehad. Dat lijkt me zo naar. Uiteindelijk maakt elke moeder een keus en dat is gewoon goed.

  12. Beantwoorden

    Ook ik ben bij beide jongens al heel snel gestopt met borstvoeding. Ze waren allebei zo ontzettend druk terwijl ze aan het drinken waren. Mijn tepels werden alle kanten op getrokken en al heel snel had ik pijnlijke en bloedende wondjes om mijn tepels!Stelletje vampieren! Wat voelde het fijn om ze gewoon flesvoeding te geven. Kindjes blij en ik blij.Al heb ik nog best lang ongemak gehad van die wondjes…
    Als borstvoeding geven lukt en alles gaat soepeltjes dan is dat prima, maar als het zo moeizaam gaat dan is het toch mooi dat er flesvoeding bestaat!

    • Michelle
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Gelukkig hebben we vrije keuze en natuurlijk wil iedere moeder her beste !
    Jammer is dat er geen deskundige op dag 2 was die eens hoed naar de situatie keek.
    Was er sprake van een te strakke tongriem of LIpband spruw of misschien wel een andere houding of eerst op gant brengen met kolven alscojdersteuning ofnog iets anders nodig geweest om samen van de borstvoeding te kunnen genieten. Sowieso hoort het geen pijn te doen en horen moeder en kind het voornamelijk fijn te hebben inclusief een vol buikje. En jullie weg liep zo en dat is prima maar de kraamhulp had al eerder op dag 2 actie moeten onderenen.

    • Samantha
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    Alle drie mijn kinderen hebben borstvoeding gehad, de eerste 2 maanden waarvan hij 2 weken in het ziekenhuis lag en ik heen en weer racete naar het ziekenhuis met afgekolfde flesjes melk, daarna had ik er gewoonweg geen zin meer in. De tweede heeft een half jaar bv gehad wat liep als een “tiet” en bij de derde moest ik stoppen omdat het zo ontzettend terugliep dat alleen met medicatie de productie nog op gang zou kúnnen komen. Dát ging me een stap te ver.
    Ik vond het, naast dat het goed is voor je kindje, vooral ontzettend makkelijk. Voeding is op elk moment vd dag klaar en je hebt het altijd bij je. Maarrrrr dat is alleen als het “lekker loopt”.
    Bij de laatste was het vooral een enorme opgave (ook omdat hij niet goed kon drinken in het begin hoor een te kort lipbandje welke dus ingeknipt moest worden).
    De vooroordelen zijn niet van de lucht en ik vind dat ongehoord! Wat je reden ook is, medisch of persoonlijk, laat een ieder in zijn waarde. Gelukkig ben ik gezegend met een fantastische arts en wijkverpleegkundige op het CB die bij de laatste vierkant achter me stonden bij mijn keuzes. En dat voelde fijn!

    • Anita
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden
    • Petra
    • oktober 22, 2015
    Beantwoorden

    En zo is het! Ben heel benieuwd naar de reacties. Ik geef zelf wel borstvoeding (al lang ook) maar voel nooit zo de behoefte om dat te delen (maak nu een uitzondering ;)). Ik vind het namelijk een persoonlijke keuze, afgestemd op wat pas(te) bij onze situatie. Fijn dat het op deze manier lukte, maar niet direct iets voor tromgeroffel en staande ovaties. En zo vind ik het ook niet nodig om het geven van de fles als grote zonde te bestempelen. Denk dat het merendeel van de moeders heel goed in staat is om weloverwogen te kiezen voor wat het beste past bij haar kind en haarzelf.

      • MartineMartine
      • oktober 23, 2015
      Beantwoorden

      Ik was ook heel erg benieuwd naar de reacties. Fijn om te merken wat een toffe lezers we hebben!

Leave a Comment