Wat ik doe door slaapgebrek

0 0 0 No comments

Slaapgebrek wordt niemand vrolijk van, dat snap ik. En vergeleken met heel veel andere moeders heb ik geen klagen (gehad). Inmiddels heb ik kinderen die het slapen onder de knie lijken te hebben, op een uitgezonderd nachtje na. Maar ik schreef al eens over de niet al te beste nachten van onze tweede afgelopen jaar.

En door vermoeidheid deed ik wel eens vreemde dingen…..

Motorisch onhandig worden. En dan beschrijf ik het nog netjes maar we kunnen tellen dat ik door slaapgebrek vooral nogal wankelig word. Ik struikel over mijn eigen voeten en de verhouding gebroken kopjes tot slechte nacht is 1:1.

Schelden. Ik kan er niets aan doen en ja ik let er echt wel op. Maar slaapgebrek zorgt ervoor dat mijn hele vocabulaire ineens anders is. En vooral bestaat uit scheldwoorden. Niet tegen mijn kinderen natuurlijk hoor. Wel stiekem over mijn kinderen (in mijn hoofd blijf maar in je vel!) hahahaha.

Mijn kinderen door elkaar halen. Ik roep de verkeerde naam, probeer mijn 4,5 jarige dochter te verschonen en bij mijn 1 jarige zoon zijn haren te borstelen. FYI: hij heeft 10 haren.

Mijn kinderen verwarren met de hond. Don’t worry ik geef ze heus geen hondenbrokken en mijn kinderen staan hun eigen kots ook niet op te vreten. Maar een beetje slaapgebrek en geheid dat ik keihard de naam van een kind schreeuw terwijl ik eigenlijk de hond bedoel.

Ruzie maken met hem. HIJ, die ene, oftewel de vader van mijn kinderen. Waarom ga je je bed niet uit? Je bent er al uit geweest? Ik al drie keer dus het is nu echt weer jouw beurt! Hoezo ga jij nu naar je werk? En ik dan? Ik ben KAPOT en jij sliep veel meer. En… **$(@&((*())(

De verkeerde persoon appen. Ken je dat? Dat je aan iemand denkt terwijl je net iemand anders een berichtje wilt sturen. Overkomt mij altijd als ik moe ben. Helemaal lullig als het een roddel betreft (maar ik roddel natuurlijk nooit dus ik spreek niet uit ervaring…).

Huilen. Menig persoon noemt mij de ijskoninging, maar door slaapgebrek word ik labiel en jank ik werkelijk om alles. Ik voel me dan echt ellendig, in de steek gelaten door alles en iedereen en ik ben niet meer in staat ook maar iets te relativeren.

Zuchten. Ik.heb.echt.een.heel.zwaar.leven.punt.uit.

Slapen. VERRASSEND! Zodra het even kan, weet ik dat ik gewoon een powernap moet doen. Op dagen dat dit niet lukt (omdat ik nou eenmaal niet op kantoor onder een bureau kan gaan liggen), ga ik zo vroeg mogelijk naar bed. En met vroeg bedoel het liefst nog voor 20.00 uur. In de hoop dat ik dan minimaal 10 uur slaap kan pakken.

SORRY SORRY SORRY

Het spijt me ontzettend, voor iedereen die het heeft moeten ontgelden de afgelopen jaren. Moe, emotioneel en een te kort lontje. Dat ben ik met een flink slaapgebrek. En wat ben ik blij dat mijn kinderen inmiddels lekker slapen. Die ene keer per zoveel tijd dat we een crapnacht hebben, is wel al het bovenstaande van toepassing. Ik kan mij dus werkelijk niet voorstellen hoe moeders die dit jaar in jaar uit meemaken, overeind blijven staan? Echt, een diepe buiging voor jullie.

Written by

Leave a Comment