Baby en poes

0 0 0 4 comments

Ik heb een poes, een hele lieve poes. Twaalf jaar geleden verhuisde ik van een ranzig, maar oh zo gezellig studentenhuis naar mijn eerste echte appartementje. Dat was even wennen en ik besloot dat ik wel wat gezelschap kon gebruiken. Een kitten was zo geregeld en terwijl ik een documentaire zat te kijken over de ontdekking van penicilline de naam ook. Flemming was mijn nieuwe roomie. Baby en poes, dat was ze! Ik had nooit eerder een kat gehad en wat bleek.. Katten zijn niet zo ingewikkeld. Zolang ze eten krijgen, een schone kattenbak hebben en regelmatig een dutje kunnen doen gaat er weinig mis. Toen ik een half jaar in het buitenland ging wonen, liet ik hem met pijn in mijn hart achter bij m´n zus. Toen de man zich aandiende en we al snel gingen samenwonen fungeerde Flemming prima als onze surrogaat liefdesbaby. En ze leefden nog lang en gelukkig….

In Flemmings geval gaat dat niet helemaal op, want toen de eerste echte liefdesbaby zich aandiende raakte hij nogal in een identiteitscrisis. Niks geen snorrend bolletje aan het voeteneind van het kraambed. Flemming liep een keer naar het wiegje, blies minachtend en verdween voor twee weken in de berging. Wat verontrust gooiden we dagelijks wat brokjes naar binnen en na een paar weken werd er een status quo bereikt. Niets meer en niets minder. Kat en kind tolereerden elkaar, en van een ´catfight´is gelukkig maar een keer sprake geweest. Het litteken op de wang van mijn dochter is in de loop der jaren zo goed als bijna weggetrokken en staat best schattig.

Ook dochter twee kon Flemming niet bekoren en zorgde ervoor dat hij veranderde in de schrik van de buurvrouw omdat hij dagelijks haar bloementuintje ruïneerde. Vaker buiten dan binnen, bleek hij niet altijd opgewassen te zijn tegen de jungle van de Vinexwijk. Uiteindelijk was de operatie die nodig was na een beet door een herdershond duurder dan de twee baby uitzetten bij elkaar. Dapper schraapten wij de eindejaarsuitkering bij elkaar zodat de dierenarts in ieder geval wel een royale kerst had dat jaar. Want het ging om Flemming!

Hoe anders werd het toen dochter drie geboren werd. Toen ze voor het eerst haar koppie optilde in de box viel haar oog op Flemming, een zonnestraal scheen door het raam en het was liefde op het eerste gezicht, van beiden kanten. Ineens hadden we weer een huiskat, want standaard lag er een dikke kat onder de box te soezen. Als dochter een dutje deed lag hij voor de deur van haar kamertje en als ik haar voedde gaf hij kopjes tegen haar voetjes.

Inmiddels is dochter anderhalf en dagelijks verbazen we ons over de omgang tussen kind en dier. Ze fluistert in haar eigen taaltje in zijn oor en hij neemt haar gekwijl op de koop toe. Ze springt boven op hem, trekt plukken haar uit zijn vacht, probeert zijn nagels uit te trekken en nog nooit hebben we iets van irritatie bij hem bemerkt. Zijn nagels blijven verstopt en diep tevreden kruipt hij tegen haar aan als ze op de bank zit.

Waar haar grote zussen wilde toekomstplannen hebben als babydokter en roze politie voorzie ik hier een grootse carrière, als kattenfluisteraar. Baby en poes? De ideale combi!

Written by

  1. Thanks ladies! Het is ook echt zo lief om die twee samen te zien!

    • MamaJo
    • december 9, 2013

    Wat een heerlijk verhaal!!

    • Lesley Bek
    • december 9, 2013

    Mooi geschreven!

    • Moira
    • december 9, 2013

    Lief verhaal: menigeen had de kat afgedankt. Jullie hebben dat niet gedaan en dat is heel tof!

    Junior is ook zo’n kattenfluisteraar in de dop (gelukkig:) en inmiddels hebben we er vier. Ze moeten niks hebben van andere kinderen die hier over de vloer komen, maar Junior is OK, vinden ze 🙂

Comments are closed.