Bezorgde moeder

0 0 0 2 comments

Als je moeder wordt is dat op z´n zachtst gezegd een gebeurtenis van wereld formaat. De allergrootste schok voor mij was dat er dus blijkbaar een liefde bestaat die nog veel verder gaat dan alles wat je daarvoor hebt gevoeld. Diepe, oprechte onvoorwaardelijke moeder liefde. En hoeveel ik ook houd van mijn man, familie en vriendinnen. Deze liefde is niet te vergelijken en het bezorgde moeder syndroom krijg je er gratis bij.

Hiermee samen hangt voor mij een beschermingsdrang waarvan ik geen seconde had kunnen vermoeden dat het bestond. Toen ik nog geen kinderen had keek ik altijd vol verbazing naar moeders die als kloeken achter hun eendjes aanliepen in de speeltuin. ´Laat die kinderen toch, ze vallen heus niet uit elkaar..´ Drie kinderen verder moet ik bekennen dat ook ik besmet ben met het moedereenden virus. Want wat is het moeilijk om je kinderen los te laten..

Het begint al bij het kinderdagverblijf, waar het loslaten letterlijk op de proef wordt gesteld. `s Ochtends staat er een stralende leidster op je te wachten en draag je je kindje over. Zeker de eerste weken was ik verbijsterd over het gemak waar mee die leidsters zo´n kindje overnemen, jouw vervolgens richting de deur dirigeren en er dan van uitgaan dat de dag goed zal verlopen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik had toch altijd een onbedwingbare drang om een uitgebreide toelichting te geven op het wonder dat mijn dochter heette. Want moesten zij niet weten dat mijn schatje het liefst rechtop drinkt, maar weer niet te recht. In een hoek van 47 graden om precies te zijn en dan de fles niet te scheef houden en twee keer stoppen om te boeren. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het slapen. Want mijn meisje slaapt echt alleen als ze ingebakerd is. Niet te strak, maar ook niet te los. Gordijnen op een kiertje en wel twee keer ´In de Maneschijn´ neuriën. Nee niet zingen, maar neuriën. Dat dus…

Nog lastiger wordt het als je vijfjarige dochter besluit dat ze best op haar eigen fiets naar school kan in plaats van in de bakfiets. Ja, natuurlijk kan ze goed fietsen maar die drukke weg hè… Luistert ze wel naar me onderweg? Stopt ze wel bij het stoplicht? De eerste keer dat ze trots naast me reed, stond het zweet me in de bilnaad. Perfect deed ze het, de rust zelve terwijl ik haar continu aanwijzingen toepiepte met mijn dichtgeknepen keel.

Ik ben geworden wat ik nooit had verwacht. Een bezorgde moeder! Kleine meisjes worden groot en laten we hopen dat ik met ze mee groei. Anders voorzie ik grote problemen in de puberteit, want dan zal ik genoodzaakt zijn om een bijbaantje te nemen in de horeca. In de stamkroeg van mijn dochters….

Written by

  1. Thanks! Het blijft lastig hè…Ik wil nog niet denken aan de puberteit 😉

    • Moira
    • november 18, 2013

    Hahaha. Leuk logje weer, hoor! Heel herkenbaar. Dat allesoverheersende beschermende van de moeder: Senior moet me wel eens terugfluiten en zegt dan: tis wel een jongen, he!

Comments are closed.