De impact van een miskraam

0 0 0 39 comments

Het schijnt bij een op de tien vrouwen te gebeuren; een miskraam. Nu zeggen cijfers in die zin mij niet zoveel. Wel weet ik dat cijfers belangrijk zijn voor een gemiddelde. Dus als je er een paar kent, wordt de kans kleiner dat je het zelf gaat meemaken. Nu ken ik er meer dan een paar, ik ken zelfs heel veel vrouwen die ooit een miskraam hadden. Dus was ik op mijn hoede, maar dacht ik dat ik de statistiek wel aan de juiste kant had. Helaas, iemand moest net die ene van de 10 zijn en diegene was ik. En de impact van een miskraam? Dat heb ik enorm onderschat.

Het is alweer een aantal maanden geleden en mensen die mij volgen op Instagram weten het al een tijdje omdat ik pas onderstaand gedichtje deelde. Vaderdag 2015 was voor mij een zwarte dag. Ik ben benieuwd hoeveel vrouwen het nu juist mee moeten maken op een aparte dag? Een verjaardag, Kerst, Moederdag, Sinterklaas… Anyway, Vaderdag valt gelukkig ieder jaar op een andere datum, dat scheelt weer ;).

Het hoe-wat-waar-waarom-verhaal vind ik nogal prive, dus dat hou ik graag voor mezelf. Wel durf ik te zeggen dat ik de effecten van een miskraam flink heb onderschat. Ik ben geen type dat onder een dekentje wegkruipt en dagenlang kan zwelgen. En zo ben ik ook niet opgevoed. Schouders ophalen, snif snif en weer door. Kom op zeg, zoveel mensen moeten dit doormaken en sommige zelfs meer dan 1x. Wie ben ik dan om te blijven huilen? Ook ik bedacht heel veel redenen waarom het oke was. De natuur bepaalt, er was vast iets mis, beter nu dan bij 20 weken blablabla. Maar het is en blijft verdrietig.

Zo verdrietig zelfs, dat ik niet zo goed wist hoe ik er mee om moest gaan. Blijven lachen, maar van binnen zwelgen denk ik? Maandenlang zelfs, want op de een of andere manier kon ik geen afsluiting voor mezelf vinden. Ik wilde niet zeuren, mensen denken na een paar weken toch dat het wel weer ‘over’ is. Ik wilde er graag over praten maar het lukte niet. En ondertussen werd ik steeds verder opgeslokt door mijn verdriet. Ooit nog zwanger raken? Hell no zeg, de angst is een monster dat zich heeft genesteld in mijn hoofd. Een allesoverheersend monster.

En toen was ik klaar met me zo ellendig voelen. Het is iets wat onderdeel van mij is geworden, iets waar ik mee wilde leren omgaan. Ik ben niet toe aan een nieuwe zwangerschap en ik heb geen idee of dat ooit zal veranderen. Wel ben ik toe aan het delen van dit blog.

Op een vroege morgen, met mijn voetjes in het zand, vroeg ik het monster om me met rust te laten. Om me te laten rouwen op mijn manier, maar om niet meer zo aanwezig te zijn. Om me de kracht te geven om gewoon weer blij te kunnen zijn. Om vertrouwen te hebben in mezelf en mijn gezin. Het gezin wat prima is zoals het is, maar nu met een klein sterretje er bij.

IMG_2685

Het heeft gewerkt. Er is een last van mijn schouders gevallen en alles voelt minder zwaar. Het monster is in zee verdwenen en laat zich hopelijk nooit meer zien. De angst blijft en niemand weet wat de toekomst zal gaan brengen. En soms voel ik me even intens verdrietig, maar het is niet langer continu aanwezig. Ik durf hardop tegen mijn omgeving te zeggen ‘laat mij maar even verdrietig zijn’. En als mensen vinden dat ik ‘gewoon door’ moet, kijken ze maar de andere kant op. De mist is uit mijn hoofd, ik kan oprecht weer lol hebben en ik schaam me niet langer voor mijn verdriet. Dat kleine sterretje mag er bij horen.

IMG_2686

Written by

    • Krikri
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Lees al een hele tijd mee, maar nog nooit gereageerd. Maar nu wil ik jou gewoon een dikke virtuele knuffel geven! Jammer genoeg weet ik persoonlijk hoe het voelt en wat je beschrijft klinkt heel herkenbaar. Ik heb ondertussen twee kindjes, maar de twee miskramen vergeet ik nooit en af en toe vraag ik me toch af ‘wat als’. En wat ik het jammerste vind is dat gerust zwanger zijn en er voluit van genieten er bij mij niet meer bij geweest is.

    • Sanne Marlijn
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Heftig.. Brok in mijn keel. Ik kan me voorstellen dat zoiets veel impact heeft en de nodige tijd om te verwerken. En ben je verdrietig, dan ben je verdrietig. En wil je in je schulp kruipen, dan moet je dat doen. Je gaat hier op je eigen manier mee om. Ik vind het knap dat je hier zo eerlijk over vertelt. Petje af.

    • Nadine
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Mijn eerste zwangerschap was een miskraam.Ik ben blij dat ik daarna even de tijd genomen heb om alle data voorbij te laten gaan: uitgerekende datum, datum van test en datum dat het mis was. Laat niemand je vertellen hoe je moet voelen. Als je verdrietig bent, wees het. Het wordt beter echt!

  1. Beantwoorden

    Ik wist het niet dus schrik wel even, maar wat heb je het mooi verwoord meis. Heel open en eerlijk. Blij te lezen dat je het verdriet nu een plekje hebt kunnen geven en weer oprecht blij kunt zijn met al het moois in je leven. Heel veel liefde en kracht voor jou en je prachtige gezinnetje! <3

    • Gisou
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Wat mooi geschreven. Ik denk door het vertellen van je verhaal vooral erkend wat er niet meer is. Het verlies en je verdriet zal er niet minder om worden. Het zal idd slechts een plekje krijgen. Velen zullen reageren vanuit hun onwetendheid omdat zij de teleurstelling en verdriet niet kennen. Vergeef hun omdat wij misschien ooit ook die persoon zijn geweest.

    Het verlies van zoiets groots en eigenlijk niet heb gekend, laat wel weer zien hoe mooi en bijzonder jouw/ jullie Juul is. Zie haar als een geschenk en geniet van elk moment.

    Knuffel Gisou

    • Mamavanluna
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Het is echt zo. De mensen die het niet meegemaakt hebben snappen helemaal niets van dit verdriet. En verdriet is het echt!
    En dat mag ook.

    Hele dikke knuffel van ons

    • Ingeborg
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Mooi, eerlijk en open geschreven. Ik ben (over het algemeen) helemaal niet zo’n fan van tattoo’s maar vind je sterretje erg mooi. Geeft steun op momenten dat je het zelf even nodig hebt.

    • Diana
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    *knuffel*

  2. Beantwoorden

    <3

  3. Beantwoorden

    Heel mooi omschreven. Helaas weet ik er alles van! Mooi die tatoeage ook!!

  4. Beantwoorden

    Wat heb je het ontzettend mooi en treffend beschreven.
    Ik weet hoe het voelt en hoe eenzaam je je kan voelen. Als je dit zelf nog nooit hebt meegemaakt, heb je geen idee hoe dit is.
    Ik heb al meerdere miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Na de laatste keer was ik compleet verslagen. Het heeft me echt twee maanden gekost voordat ik überhaupt weer een beetje mezelf was.
    Hier positieve en negatieve reactie van de buitenwereld gekregen. Nét de verkeerde opmerking, ach het was nog maar zo klein, kan je dat wel een zwangerschap noemen? Dat soort dingen…

    Sterkte <3

    • Beantwoorden

      Wat een verschrikkelijk ongevoelige opmerking zeg. Echt daar gaan mijn haren van overeind staan.

    • francesca
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Heel mooi geschreven.
    En ik begrijp heel goed je verdriet.
    Het is ook heel erg dat je niet meer durft….of niet meer wilt kunt.
    En de angst die heb ik ook erbij gekregen alleen de angst van overbezorgdheid.
    Toen ik een miskraam had met 11 weken en kloppend hartje 8 weken…..had ik heeeeel veel pijn. De ambulance moest komen.
    Ik hoop dat je weer zin, kracht krijgt voor nog een baby te gaan.
    Mijn jongen die ik na de miskraam kreeg noem ik mijn gelukskindje…voor mijzelf dan….
    Ik had hem nooit gekregen als de andere geen miskraam was. Dus hopelijk kan jij dat ook eenkeer voelen……
    Xx

  5. Prachtige blog! En zo herkenbaar. Ik heb zelf ook een miskraam gehad en er heel lang last van gehad. De zwangerschap die daarna volgde, daar heb ik dan ook niet echt van genoten omdat ik zo panisch bang was. Gelukkig heb ik nu wel een gezonde zoon, maar het houdt me wel tegen om eventueel weer zwanger te raken.

  6. Beantwoorden

    Goed dat je er over hebt geschreven. Schamen of taboe is nergens voor nodig. Knap hoe je het hebt aangepakt! Ik moet het nog steeds opgraven, herbeleven en herbegraven. Heb je nog een tip voor een goed eilandje met zee?

  7. Beantwoorden

    Ik heb ook een miskraam gehad. Ik herinner me vooral de enorme schrik. Ijskoud kreeg ik het.

    • Margot
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Sterk om dit te schrijven! Ik hoop dat het je de kracht heeft gegeven die je nodig had!! Sterkte!!

    • Margot
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden
  8. Beantwoorden

    Lieve Jessica,

    Het lijkt me heel heftig. Ik heb geen miskraam gehad, maar was er de hele zwangerschap wel bang voor. Ik had er al zoveel over gelezen.
    Wat goed dat je je tijd neemt om het te verwerken. Ik begrijp dat je (nog) niet toe bent aan een zwangerschap. Ik vind het echt goed dat je niet over je verdrietige gevoelens heenwalst!

    X

  9. Beantwoorden

    Jouw verhaal is heel herkenbaar. Bij mij was het 1 januari 2005, nieuwjaarsdag. Elk jaar dus dezelfde dag….
    De impact was enorm. We waren al meer dan een jaar bezig om ons eerste kind te krijgen. Toen dit gebeurde hebben we ervoor gekozen om een pauze in te lassen. We hadden tijd nodig om dit te verwerken. In mijn omgeving werd koel gereageerd ” Ach je weet nu dat je zwanger kan worden” of ” zo erg kan het toch niet zijn, stel je niet aan'” . Toen het haar jaren later ook gebeurde, voelde ik stiekem een vorm van genoegdoening. Erg he!!

    Gelukkig kwam ruim twee jaar later onze tweeling ter wereld. Ik zie dat als een geschenk. Twee zwangerschappen en twee kinderen, alleen anders dan normaal.

    Heel mooi dat het bij jou nu ook langzaam een plekje heeft gekregen. Veel sterkte in ieder geval

    En eh… ik heb toch zo het vermoeden dat die statistieken van 1 op 10 niet echt kloppen

    • Beantwoorden

      Wat een heftig verhaal… 🙁

      1 op de 10 vrouwen is al veel te veel, maar het schijnt ongeveer te kloppen. Dit wordt vertaald naar 1 op de 4 (!!!!) zwangerschappen. Want niet iedere vrouw kan/wil uberhaupt zwanger worden. Zelf denk ik dat het aantal werkelijk hoger ligt, omdat wellicht niet iedereen bij een arts/verloskundige terecht komt na een miskraam. En tel daarbij alle miskramen die vrouwen misschien niet door hebben omdat ze erg vroeg plaatsvinden.

    • Jessica
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Ook ik heb een miskraam gehad en hier best veel last gehad. Ook toen de uitgerekende datum in zicht kwam had ik het weer zwaar. Maar 11 juli veranderde in een fantastic Day want op die dag stond ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen en ik wist zeker dat hier meer aan de hand was als alleen toeval
    Nu 4 jaar later staat de echo van mijn 1ste kindje in een fotolijstje in de woonkamer.

    • Romy
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt, maar heb bij andere vrouwen gezien wat het met hen deed. Ik denk dat er nog best een taboe op het onderwerp ligt en de manier waarop je dit proces hebt omschreven heeft me echt geraakt. Ik weet zeker dat dit veel vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten zal helpen!

  10. Beantwoorden

    Ik kan me er helemaal niets van voorstellen hoe het moet voelen. Maar dat je er helemaal van ondersteboven kan zijn, dat kan ik me wel voorstellen.. Goed dat je het nu eindelijk een plekje hebt gegeven.. En erg mooi dat symbool van de ster bij de naam van Juul!

    • Marijke
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Kinderen krijgen is bijzonder. Ik heb 1 miskraam gehad (mijn eerste zwangerschap ) op de dag dat ik met mijn muziekvereniging op moest voor het nederlands kampioenschap. Ook dat valt gelukkig ieder jaar op een andere datum. Mijn tweede zwangerschap was doodeng. Ik ben letterlijk bijna negen maanden doodsbang geweest. (Hormonen helpen dan ook niet…) Mijn prinses is nu bijna vier. Ze zal de enige blijven. Dankzij een bevalling met complicaties een ernstige hernia opgelopen en nu na twee jaar pijnstillers moeten “accepteren” dat er nooit een tweede komt. Dat is pijnlijk. Maar aan de andere kant ben ik ook heel gelukkig met die ene, er zijn idd mensen bij wie die ene ook niet lukt. Wat mijn verdriet natuurlijk niet minder maakt hoor! Ik ben me er van bewust dat mijn verdriet er mag zijn. Ik droomde altijd van een groot gezin…. die verwachting heb ik bij moeten stellen. We zijn wel rustig aan, aan het onderzoeken of pleegzorg iets voor ons is. Adoptie is helaas te duur en ik denk emotioneel ook een te lange weg. Een miskraam is echt een enorme klap en “gelukkig” hebben we het maar 1x mee hoeven maken. We hadden al heel vroeg een meisjesnaam en die hebben we voor onze tweede niet meer gebruikt. Ook al wisten we natuurlijk na 10 weken nog niet wat het zou worden. Onze eerste heet Lynn. Onze tweede heet Joy. ♡♡

    • Danielle
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Mooi geschreven. Dapper ook. Ik ben blij voor je dat het monster een plek heeft gekregen.

    Bij mij was het Kerst 2005. En vier maanden later nog eens. De impact was minder heftig dan bij jou en een jaar later werd mijn lieve dochter geboren. Maar vergeten? Nee, dat niet.

  11. Beantwoorden

    wat mooi, open, eerlijk geschreven. Mooi, die ster (tattoo).
    Fijn dat het nu beter gaat, dikke knuffel

  12. Beantwoorden

    Heel mooi geschreven, knap hoe je deze woorden op papier kan zetten en hoe jij dit een plekje geeft, knuffel voor jou!

    • Giny koning
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Wauw tranen in mijn ogen. Na mijn miskraam zeiden mensen eigenlijk alleen maar gelukkig heb je al twee gezonde kinderen. Nou lekker dan. Ik heb er ook echt wel last van gehad. Ik was snel weer zwanger. Mijn buik was weer vol. Dat heeft me toen wel geholpen. Al was de angst groot. Nu 4 jaar naar dato hebben we het nog over de baby voor Eva. Ook mijn oudste kinderen vragen er nog regelmatig naar. En dat is goed…

  13. Beantwoorden

    Mooi geschreven en zo eerlijk. Knuffel voor jou!

  14. Beantwoorden

    Zelf was ik heel koppig na mijn miskraam en complicaties. Ik weigerde om mijn laatste ervaring met zwanger zijn zo traumatisch te laten eindigen. Het heeft even geduurt, maar mijn monster kan de pot op, ik heb het verslagen.

  15. Beantwoorden

    Wat omschrijf je dat mooi! Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, er aan de ene kant niet teveel bij stil willen staan en doorgaan, terwijl het verdriet zich niet laat wegduwen… en niks dat iemand tegen je kan zeggen dat het beter maakt. Fijn dat je je nu weer wat beter voelt!

    • Merel
    • oktober 16, 2015
    Beantwoorden

    Mooi, herkenbaar en vooral dapper geschreven!

  16. Beantwoorden

    mooi geschreven Jessica. Jullie sterretje hoort er absoluut bij! Dikke knuffel xx

  17. Beantwoorden

    Wauw wat mooi en eerlijk! Ik kan me niks voorstellen bij de leegte en het verdriet,wat moet het vreselijk zijn. Fijn dat de mist is opgetrokken en je een manier hebt gevonden om ermee om te gaan die voor jou werkt. Ik vind je een topper! X

  18. Beantwoorden

    Mooi geschreven! Ik ben zelf echt veranderd door m’n miskramen, maar zie dat nu als iets positiefs. Heb wel heel veel moeite gehad om het verdriet een plekje te geven en vertrouwen te houden!

Leave a Comment