De luiertas

0 0 0 No comments

Tijdens de babytijd van dochter een en twee kon ik vol jaloezie kijken naar vriendinnen en schoonzussen. Nonchalant aan de kinderwagen of arm bungelend hing daar een tas. Niet zomaar een tas, maar een praktisch exemplaar van onverwoestbare stof met talloze handige vakjes en met als Piece de Resistance  een plastic verschoonmatje. Ook wel bekend als ‘de Luiertas’.

Ik deed niet aan luiertassen onder het mom van … Niet mooi en niet nodig. Ik had immers tassen genoeg. In de praktijk kwam het er op neer dat ik voor vertrek met peuter en baby al blij was als ik geen kind vergat. Op de valreep mikte ik een fles, luier en speen in mijn tas en weg waren we. Dat dit niet de meest effectieve manier is om te vertrekken met kleine kinderen heeft de ervaring  me geleerd.

Ik heb dan ook ontelbare keren een beroep moeten doen op bovengenoemde tassen van lieve vriendinnen die het wel snapten en voorbereid tot op het bot op pad gingen.

Toen dochter nummer drie zich aandiende wist ik dat het anders moest en ging ik op jacht. Tot mijn verbazing kwam ik de mooiste exemplaren tegen. De keuze  was snel gemaakt en dankzij een lieve man, met een lief verjaardagscadeau stond mijn luiertas te stralen op het babykamertje.

Helaas voor de tas heeft ze weinig daglicht mogen aanschouwen en bleef haar  stralende aanwezigheid vooral beperkt tot de babykamer, ook na de geboorte. Wat bleek… zelfs een prachtige luiertas was niet in staat om mij georganiseerd te laten vertrekken. Sommige dingen zijn zoals ze zijn en een baby verschoon je net zo makkelijk op een tafel/bank/bed als op een matje. En.. ik geef toe… met een beetje hulp van de goed voorbereide brigade. Aan wie bij deze met terug werkende kracht eeuwige dank (en dan vooral namens de dochters)

De tas is uiteindelijk geëindigd op Marktplaats waar ze een trotse nieuwe eigenaar heeft gevonden. Met de opbrengst heb ik direct een mooie nieuwe portemonnee aangeschaft. Wist ik in ieder geval zeker dat hij gebruikt zou worden…..

En nou niet allemaal stoppen met ‘de Luiertas’ want dan zijn moeders zoals ik reddeloos verloren.

Written by

Leave a Comment