De ster van haar universum

0 0 0 11 comments

Vanaf het moment dat ze geboren werd was het een mama’s kindje. Mijn kleine klever die tijgerde, kroop en waggelde met maar een doel voor ogen; mamaaaaaaaa! En niet om het één of ander, maar heel vervelend vond ik het niet zo’n kindje met een duidelijke voorkeur. Het is al spannend genoeg zo’n eerste en het feit dat ik met stip de tofste op de wereld was voor haar, gaf me het gevoel dat ik er in ieder geval geen compleet potje van maakte. Ook al vergat ik wel eens een luier te verschonen of een afspraak op het consultatiebureau..

Ik houd er ook gewoon van, zo’n lekker knuffelkind dat tegen je aankruipt op de bank of nog beter op schoot, zelfs als maat 134 wat krap begint te zitten. Een kind dat ademloos naar je luistert en alles wat jij zegt zonder twijfel voor waarheid aan neemt. Maar dat kind is niet meer, want er flonkeren nieuwe sterren aan haar firmament. De juf waar ze verliefd op is en die duidelijk een tree hoger staat op de ladder der eeuwige wijsheid. De vriendinnen met wie er gesmoest en gegiecheld wordt. Er zijn rollende ogen, zuchten waar Kim Kardashian jaloers op zou zijn en er wordt gestampt op de trappen. Het valt niet mee als je soms niet weet of je heel groot wilt zijn of je heel klein voelt.

Ik voel aan alles dat het tijd is om los te laten, dus grijp ik niet meer automatisch naar haar hand als we buiten lopen en knuffel haar alleen plat zonder toeschouwers en niet onder toeziend oog van haar vriendinnen posse. Maar als we dan tijdens koopavond in het donker door de mooi verlichte stad lopen, voel ik ineens een warm handje in de mijne glijden en ik knijp er zachtjes in. Ik mag dan niet langer de ster zijn van haar universum zijn. Vanaf nu ben ik de maan die over haar waakt!

Written by

  1. Beantwoorden

    Wat een prachtig stukje heb je geschreven zeg! Heel mooi! -x-

    • Petra
    • januari 21, 2016
    Beantwoorden

    Mooi!!!

  2. Beantwoorden

    Prachtig! X

  3. Beantwoorden

    Jeetje.. Ik krijg er helemaal tranen van in mijn ogen. (Gelukkig nog voor mijn make-up routine). Soms trek ik het niet meer met 2 koters, maar loslaten beetje bij beetje lijkt mij heel lastig. Mooi geschreven! x

    • Diana
    • januari 21, 2016
    Beantwoorden

    Wauw… Wat ontzettend mooi geschreven….!!!!

  4. Beantwoorden

    Wat mooi!

  5. Beantwoorden

    Noah wat lief…! <3

    • Romy
    • januari 21, 2016
    Beantwoorden

    Wat mooi geschreven! Ik heb ook zo’n knuffelkind en ik hoop er nog lang van te mogen genieten!

  6. Beantwoorden

    Ahh wat lief. En zo herkenbaar!

  7. Beantwoorden

    Oh smelt… Hier ook zo’n kind en ik houd haar nog even heel stevig vast!

Leave a Comment