De eerste rimpels – Ouwe kop!

0 0 0 No comments

In mijn hoofd ben ik de 25 nooit gepasseerd, maar de laatste jaren begint de harde waarheid me rap in te halen. Het begon een paar jaar geleden met het ge-mevrouw in winkels. Zelfs winkeldames van middelbare leeftijd begonnen me met u aan te spreken, om over de bijverdienende studenten maar niet te spreken. Tsja, die eerste rimpels he?

Dat er echt een omslag gaande was, werd me pijnlijk duidelijk gemaakt door ons oppasmeisje. Zeventien lentes jong en fris als een parelhoentje had ze een weekend doorgehaald op Pinkpop. Ik vroeg belangstellend of er leuke bands waren geweest waarop zij de illustere worden sprak ‘Ik weet niet of je ze kent, maar Coldplay was heel vet’. En ik maar denken dat ik zo lekker hip was gebleven….

Hoe confronterend is het als je op de radio hoort dat ‘Rythem is a Dancer’ uit 1992 komt? Dat betekent dat het dus 21 jaar geleden is dat ik daarop los ging op schoolfeesten. Om over the New Kids on the Block nog maar te zwijgen (lalalalalalaToningt…) Helaas is dit niet het enige waaraan ik merk dat mijn geestelijke leeftijd misschien niet meer helemaal overeen komt met de harde werkelijkheid.

Want wat is er toch met mijn hoofd gebeurd? Waarom heeft mijn hoofd minstens een uur nodig om wakker te worden? En waarom lachen mijn lachrimpeltjes de hele dag? Ik ben altijd al gek geweest op make-up en doe dan ook dagelijks een beroep op mijn grote tovertas vol poeders en smeersels waardoor ik nog enigszins fluitenswaardig langs de bouwvakkers kan flaneren. Het hoort erbij, al die eerste rimpels, ik word immers niet alleen ouder maar ook veel wijzer. In de praktijk merk ik daar nog weinig van, maar het zal vast niet lang meer duren voordat ik een orakelwaardige status bereik.

Ooit hoorde ik iemand zeggen dat je tegen je veertigste moet kiezen voor je kop of voor je kont. Een strakke, afgetrainde bips gaat vanaf een zeker moment ten koste van je gezicht. Nou wens ik te denken dat de veertig nog lang niet in zicht is. Maar een goede voorbereiding is het halve werk. Ik heb er wat serieus denkwerk tegen aan gegooid en ben tot de volgende conclusie gekomen. Ik kies voor de kop. Mijn kont verstop ik tegen die tijd in corrigerend ondergoed, ik hul me immer in tijdloos zwart en stift mijn lippen rood. What works voor Nigella Lawson works for me (behalve die enge echtgenoot met losse handjes uiteraard)

Dus als je me zoekt zit ik op de bank met mijn vrienden Tony en Cote D’or. Working on my shit!

Written by

Leave a Comment