Fliere fluiten

0 0 0 No comments

De husband en ik kennen elkaar inmiddels zo’n 15 (!) jaar en dan leer je elkaar best wel kennen. Zo weten we feilloos hoe we elkaar superblij of gek van irritatie maken, al naar gelang de situatie ;). Maar ook de kleine details die iemand ‘iemand’ maken heb je na zoveel jaar aardig in de smiezen. Zo is de husband een fluiter. Geen gelegenheids ‘oh wat ben ik in een goede bui ‘fluiter maar een ‘ik ben wakker en ik fluit’ fluiter. En soms, als hij verkouden is een 24/7 fluiter.

Fluiten

De avond dat ik hem leerde kennen stond hij in een kroeg achter de bar te fluiten en al snel kwam ik erachter dat hij dat dus de hele dag door doet. Als ik hem ’s ochtends hoor fluiten weet ik dat hij wakker is en we weten allemaal dat ‘papa’ thuis is als we hem voor de deur horen fluiten als hij uit zijn werk komt. het hoort bij hem en zijn repertoire is eclectisch te noemen. Wel fluit hij vaak urenlang hetzelfde deuntje, maar ergens de afgelopen 15 jaar ben ik opgehouden me daaraan te storen. Zijn fluitje herken ik altijd en soms realiseer ik me pas hoe geruststellend dat geluid is als ik het mis…

En nu heb ik er twee! Want wat blijkt, ook dochter nummer drie is een fluiter. Jarenlang was ze stikjaloers op iedereen die wel kon fluiten terwijl er bij haar hooguit wat spetters in het rond vlogen. Tot de ochtend dat ik wakker werd en me afvroeg wat voor vreemd dier er in hemelsnaam in huis geslopen was. Het bleek mijn eigen lekkere dier te zien die apetrots rechtop in bed zat te fluiten. Dat het kwart voor zes was is een minor detail in dit euforische verhaal, dat snap je…

Sindsdien is het een met recht een kind van haar vader want fluiten doet ze, alsof haar leven ervan afhangt. Op de fiets, tijdens het tekenen, tussen de lasagne en het toetje door en als je goed luistert hoor je het boven steeds stiller worden als het haar bedtijd is. Mijn dochter en mijn man, ze fluiten nog niet tweestemmig maar dat kan nooit lang duren. De prachtige symphonie die mijn leven heet…!

Written by

Leave a Comment