Het kinderfeestje?!

0 0 0 One comment

Geen enkel moment afgelopen schooljaar dacht ik na over het kinderfeestje van mijn dochter. Groep 1, ze zou pas tegen de zomervakantie vijf worden. Naar mijn idee beginnen kinderfeestjes in groep 3. Ofzo.

Maar mijn dochter zit in een gemende groep, dus groep 1 en 2 zitten gemixt. Groep 2 bevat wat kinderen die een extra jaar kleuteren. En eerlijk is eerlijk, toen in november de eerste uitnodiging op de mat viel voor een kinderfeestje, was ik vertederd. Toch ontzettend schattig toen mijn kleintje vertrok, zenuwachtig, met een cadeautje voor de jarige onder de arm.

Eind mei begonnen de vragen. Hoeveel nachtjes is het nog slapen tot ik vijf ben? Mag ik dan trakteren in de klas? Denkt de juf er wel aan om voor mij een muts te maken? Ik weet wat ik oma voor cadeau ga vragen! Mag ik weer ijsjes trakteren? En mag ik dan ook trakteren op de bso? En hoeveel nachtjes tot mijn kinderfeestje?

HO STOP.

Shit. Geen moment over nagedacht dus. Totaal niet stilgestaan bij het feit dat, omdat zij bij andere kinderen werd uitgenodigd voor kinderfeestjes, ze zelf ook rekende op een feestje. Fuckerdefuck en nu?

Ik deed wat ik altijd in dit soort situaties doe. Ik vroeg een aantal ervaren schoolpleinmoeders om raad. Kon ik het maken haar te vertellen dat ze nog geen kinderfeestje kreeg? Op welke manier moest ik dit brengen? Zijn er ongeschreven regels als het gaat om kinderfeestjes?

Na beraad werd er besloten een kinderfeestje te houden. Mijn eisen waren niet teveel kinderen en niet thuis. Praktisch gezien is dat laatste gewoon geen doen met een bejaarde hond, rondfladderend haar, een bloedhete tuin op het zuiden en een gillende dreumes.

De bijna jarige kwam zelf met de geniale oplossing.

Ze wilde heeeeeel graag naar de indoor speeltuin. Want dat was ze al heeeeeel lang niet geweest. En mama was ook nog nooit mee geweest (NEE DUH). Een vriendin stuurde me de link van het krijspaleis feestjesarrangement en we stelden het aantal genodigden op vijf. Over de vijf kinderen hoefde ze maar 2 minuten na te denken en de zorgvuldig gekozen uitnodiging werd voorzien van haar naam.

Ik drukte de schoolpleinmoeders de uitnodiging in de hand alsof ik coke stond te verhandelen. Want de ongeschreven regel is dus dat de uitnodigingen niet tijdens school uitgedeeld worden. Ik vind het een prima regel want ik trek beteuterde kleutergezichten niet zo goed. En voordat ik het weet heb ik de hele klas in mijn auto zitten en ik vind op pad met 6 kleuters al doodeng.

De nachtjes tot het kinderfeestje worden iedere dag geteld. Haar verjaardag een paar dagen daarvoor lijkt ineens een stuk minder belangrijk. Iedere avond in bed vraagt ze of echt wel iedereen komt en ik kan gelukkig steeds glimlachend ja zeggen. ‘Ik heb er zoveel zin in mama’.

Mama vindt het maar spannend…. Het eerste kinderfeestje. Vijf kinderen die niet van mij zijn onder mijn hoede. En vooral; het krijspaleis. De plek waar ik de afgelopen jaren weigerde een stap naar binnen te zetten (ik doe het niet zo goed in hallen met kindergegil). Maar kijkend naar dat grote kind die hardop in haar bed aan het vertellen is wat ze gaat eten, wat ze gaat doen, naast wie ze wilt zitten. Het komt vast wel goed.

Written by

    • Diana
    • juli 3, 2018
    Beantwoorden

    Komt echt goed! Je ziet de kids alleen als ze wat komen eten en drinken 🙂 das het voordeel van het krijspaleis! Ga ik ook doen

Leave a Comment