Het tuintje aan het water

0 0 0 No comments

Ons eerste huis was een benedenappartementje. Niet groot, maar voor twee personen en een ietwat te dikke Beagle meer dan voldoende. Het mooiste aan ons huisje was de tuin, het tuintje aan het water. Volledig uit de wind, op het zuiden en allemaal gezellige bootjes die voorbij kwamen varen. Natuurlijk zaten er ook nadelen aan ons tuintje. Ten eerste zijn die bootjes hartstikke gezellig maar ze moeten ook drie keer toeteren om de brugwachter te laten weten dat ze eraan komen. En er waren dagen dat je bleef zwaaien naar al die blije mensen. En privacy hadden we ook niet veel want enig idee hoeveel mensen er een bootje hebben? De nadelen wogen echter nooit op tegen al die voordelen. We woonden er heerlijk.

Volwassen

 

Maar toen werden we volwassen en werd het tijd voor een grote mensen huis. We deden de laatste klusjes die na zes jaar nog steeds gedaan moesten worden en we gooiden een bord met ‘te koop’ in dat lieve tuintje. Het was dikke crisis, dus het zou vast nog wel even gaan duren. Konden we mooi nog een voorjaar genieten van ons tuintje.

Helaas, want de tweede kijker werd, net als wij, verliefd op het tuintje aan het water en legde zonder morren een prima bod neer. De paniek sloeg toe want we stonden op het punt om een maand te vertrekken naar Amerika en we hadden nog niets anders gevonden. Via via verder we gewezen op een bouwval uit 1898 in het centrum en we besloten nog snel een kijkje te nemen voordat we de koffers gingen pakken.

Reis van ons leven

Er was heel wat voor nodig om de schoonheid van het pand te zien, maar het lukte. En wauw, wat was die tuin groot! Met de garantie van de verkoop van ons oude huisje, was de nieuwe zo gekocht. Ietwat beduusd vertrokken we voor de reis van ons leven om terug te keren met een huis armer, een bouwval rijker en een baby in de buik.

Dit voorjaar zit ik voor de derde keer in een andere tuin. Geen water, geen bootjes, geen zwaaiende mensen. En hoewel deze tuin 15x groter is, mis ik soms mijn oude tuintje. Het plekje waar we volwassen werden, waar we zoveel plezier hebben beleefd. En dan kijk ik naar een klein meisje in een roze zandschelp. Die schelp had nooit in het tuintje gekund, want het zou levensgevaarlijk zijn aan het water. Zo’n gezellige picknicktafel (kijk eens op Homingxl.nl)? Geen optie. We hadden nooit samen in het zonnetje kunnen spelen. Nooit urenlang kunnen kliederen met modder of elkaar bekogelen met waterballonnen. En dat getoeter van die boten had haar misschien wel bang gemaakt. Ik besluit de deksel van het schelpje te vullen met wat water en samen doen we er een bootje in. Ik ben gegroeid, zij is gegroeid, ons gezin is gegroeid. Samen met onze tuin.

* Dit artikel is geschreven in samenwerking met Homingxl.nl

Written by

Leave a Comment