Meisjeskleding

0 0 0 7 comments

Toen mijn oudste dochter geboren werd, wisten we niet of het een jongen of meisje zou zijn. Bij de twintig weken echo wilde ik het dolgraag weten, maar consequent hield ons mopje de beentjes bij elkaar. Okay, duidelijk, dan niet dachten we. Ik shopte een neutrale baby garderobe bij elkaar en deed iedere dag een stiekem schietgebedje dat er een klein meisje in die gigantische buik zou zitten. Uiteraard is het belangrijkste dat je een gezond kindje krijgt en een jongetje was ook te gek geweest, maar wat was ik blij toen er een glibberig mini dametje op mijn buik werd gelegd. Ik had een dochter!! Tijd voor meisjeskleding!!

Twee dagen na de bevalling kon ik de lime groene pakjes niet langer verdragen. Ik vroeg de kraamhulp of ze even op wilde passen en sprong op de fiets richting Hema, een verbijsterde kraamhulp achterlatend. Laten we het er op houden dat ik jong en onbezonnen was en een heel makkelijke bevalling had gehad. In de Hema graaide ik snel alles wat roze was bij elkaar en de eerste damesgarderobe was een feit.

Drie dochters verder begint de omvang van de damesgarderobes serieuze vormen aan te nemen. Er is gebeurd, wat ik nooit had verwacht. Ik shop liever meisjeskleding dan voor mijzelf. Er is zoveel leuks, en alles staat ze. Hoe heerlijk zijn die eerste jaren dat je ze zonder enige vorm van discussie alles kunt aantrekken wat je leuk vind. Vestjes, rokjes in alle kleuren van de regenboog, maillotjes en laarsjes van lakleer. Ik kleed mijn dochters het liefst als bonte kanaries.

Hoe donker is dan ook de dag dat je dochter een eigen ‘smaak’ begint te ontwikkelen. Hello Kitty moet op iedere trui staan, het liefst met veel glitters. Blousjes? Forget it, want sweaterstof, dat zit pas lekker! Vooral mijn oudste dochter is gevoelig voor alles wat kriebelt en draagt het liefst iedere dag een capuchonvest. Maar deze mama is niet voor een gat te vangen en onder het mom van ‘we moeten het allebei leuk vinden’ shop ik me een slag in de rondte.

Inmiddels kennen mijn dochters de pakjesmeneer bij naam en vragen iedere donderdagavond of we echt niet even ‘op koopjesavond’ gaan. Ook M. wordt het soms te bont als de dames trots de zoveelste nieuwe outfit showen. Hij spreekt me streng toe en ik knik geroutineerd, schuldbewust en beloof beterschap. En uiteraard gebruik ik regelmatig het ultieme argument ‘Ja, jij wil toch ook dat ze er leuk bijlopen..?’

Dat de appel niet ver van de boom valt, bleek laatst toen er een grote doos vol kleurige meisjeskleding werd gebracht. Oudste dochter keek me ondeugend aan en zei ‘Zullen we maar tegen papa zeggen dat we het in de gangkast hebben gevonden…?’

Oh my…..  I’ve created a monster…!

Written by

    • Whitney
    • november 22, 2013

    Hahaha, gevonden op de gang! Je dochter is echt grappig. De bezorger kent mij bij mij naam en vroeg zelfs of alles goed ging toen ik een tijdje niets had gekocht (sparen voor de bebe was nodig). En nu die zelfde bezorger ook op mijn werk levert weten me collega’s ook al van me shopgedrag. Oeps!

    • Fantastic Moms
    • november 22, 2013

    Sterre, Ik ben ook heel benieuwd hoe mijn meiden erbij lopen over tien jaar.

    • Fantastic Moms
    • november 22, 2013

    MamaJo, ik geniet volop van mijn jongste popje die ik nog precies zo kan kleden als ik wil 😉

    • Fantastic Moms
    • november 22, 2013

    Dat klinkt inderdaad ideaal Moira!

    • Sterre
    • november 22, 2013

    Haha,ook herkenbaar,na 3 jongens kregen we een meisje en net zoals bij jou was dat op de echo niet te zien.

    De zonen vonden alle kleding best maar zij was heel anders,vooral barbieschoentjes vond ze prachtig,die plastic dingen uit de speelgoedwinkel en allerlei frutsels.
    Toch was er iets vreemds,ik droomde van lange wapperende haren en vlechtjes maken,maar ze wilde niks in haar haar,zelfs nog geen speldje,pas jaren later lukte dat.

    Nu ze groot zijn vallen alle verschillen weg,de jongens zijn net zo ijdel als het meisje en staan zelfs nog veel langer voor de spiegel en gaan ook voor mooie kleren,sterker nog,vaak zeg ik we hebben 4 zonen en de dochter is de “bouwvakker”!
    Alleen voor haar huis shopt ze meer ,dus regelmatig moeten we naar het zweedse warenhuis,een opgave voor mij want ik haat winkelen,maar als we daar dan een bakkie doen is het toch wel leuk 😉

    • MamaJo
    • november 22, 2013

    Nou geniet er maar van dat je er nu nog wat over te zeggen hebt ;). Ik heb een zoon van 7 die er sinds een jaartje nogal een eigen mening qua kleding op na houdt dus kleren kopen zonder hem is absoluut geen optie meer voor mij.

    • Moira
    • november 22, 2013

    Hahahaha: ik herken dat van mijn moeder: die heeft vier kasten en zolder vol, maar wat ze aanheeft heeft ze altijd al jaaaaren. Vroeger verstopte ze de kaartjes van nieuwe kleren voor mijn pa en ze heeft het nog steeds niet afgeleerd! 🙂

    Ik hoopte stiekem op een jongen toen ik zwanger was en ik kreeg ‘m ook nog. Wij wilden het bewust niet weten 🙂

    Junior trekt nog steeds aan wat ik koop, tweedehands bij elkaar scharrel en dagelijks klaarleg. Zonder commentaar. Alleen de labeltjes moeten er altijd uit ‘want die kriebelen’. Dikke truien wil ie ook niet aan, ook niet met -20. Longsleeves en spijkerbroeken. That’s all…..
    Lekker makkelijk, moet ik zeggen!

    Ik houd niet van shoppen, niet voor mezelf en niet voor mijn mannen: hier gaat alles online. Behalve de schoenen voor Junior. Daarvoor ga ik twee keer per jaar naar de winkel.

Comments are closed.