Schuldig voelen als moeder

0 0 0 6 comments

Schuldgevoel… jaren geleden was het me vreemd. Weer eens een college gemist omdat het te lekker lag in mijn warme bedje, geen seconde dat ik me daar schuldig over voelde. Stage afbellen met een smoes… No problemo. Jammer dat niemand me heeft verteld dat je er met de geboorte van je kinderen gratis een portie schuldgevoel bij krijgt. Dacht ik eerst nog dat het wel zou slijten zodra de kinderen wat ouder zouden zijn. Niets is minder waar, want god, wat kan ik me schuldig voelen als moeder.

Het begon al in de kraamweek. Ik had goed geluisterd naar de verloskundige en haar gepreek over borstvoeding dus natuurlijk zou ik mijn kindje dit niet ontzeggen.  Dat het vervolgens een kwelling werd waar zowel mijn schatje als ik zich diep ongelukkig bij voelden had ik niet echt ingecalculeerd. Urenlang aanleggen, een ontevreden kind en na drie dagen konden zowel ik als zij alleen nog maar huilen. Heel hard huilen. Man belde ´s avonds om 23.30 onze kraamengel die kordaat sprak ´spring in de auto, koop kunstvoeding en doe het nu´. Half uur later slaakte iedereen een zucht van verlichting toen dochterlief tevreden een keiharde boer liet en in een diepe slaap viel. Keuze gemaakt. Te makkelijk opgegeven? Wie weet, maar ik kan me vooral de intense opluchting herinneren dat ik de strijd met dochter en borst in ieder geval niet meer hoefde aan te gaan, want zo voelde het een Strijd met een hoofdletter S. En ineens was het daar, dat kleine stemmetje in mijn hoofd, gevoed door onsubtiel kraambezoek en aanverwante artikelen. Wat nou als ze niet goed zo groeien, eczeem, psoriasis of lepra zou ontwikkelen?

We zijn inmiddels jaren verder en nog steeds kan ik me om de raarste dingen schuldig voelen. Omdat ik graag naar mijn werk ga, omdat ik niet van spelen met playmobile houd, omdat ze niet macrobiotisch en zelfgeteeld eten, omdat ik graag een avond doorzak met vriendinnen, omdat ik niet elke week hun bedden verschoon en omdat ik wel eens mijn geduld verlies en tegen ze schreeuw als een viswijf.

Maar gelukkig krijg je er als moeder van drie nog een vaardigheid bij die zo oneindig handig is. De kunst van het negeren. Ik ben er een ster in. Als er drie snikkende meisjes voor het raam staan omdat mama echt even een weekendje weg nodig heeft, negeer ik de steek in mijn hart. Geroutineerd veeg ik het kleine traantje weg wat over mijn linkerwang dreigt te biggelen. En een minuut later is het over en geniet ik intens van de tijd voor mezelf. Weer brood als avondeten omdat ik geen zin had om door de regen naar de winkel te fietsen? Weg met dat stemmetje in mijn hoofd dat maar blijft jengelen ´slechte moeder, slechte moeder..´ Ik ben een toffe moeder! Iemand nog een extra laagje Nutella op die boterham?

Schuldgevoel hoort erbij, maar ik heb gemerkt dat het soms een ontzettend goed idee is om je gevoelens te onderdrukken. Kinderen opvoeden is een enorme klus en zolang mijn kinderen lachend naar bed gaan en lachend weer wakker worden, denk ik dat ik goed bezig ben. En als ik dan een keer bloedlink word omdat ze ´s ochtends om half zes K3 op standje 10 aanzetten, tja… daar worden ze hard van, en doof!

Written by

    • Whitney
    • december 22, 2013

    Leuk geschreven. Laat je over een paar jaar weten of ik me er ook in kan herkennen.

    • Sanne
    • december 19, 2013

    Heeerlijk herkenbaar en super om dit blog te lezen : )) Fijn te weten dat ik niet de enige ben!

    • MamaJo
    • december 19, 2013

    Herkenbaar, zowel dat van die borstvoeding als van het schuldgevoel. Borstvoeding was bij mij ook niet voorbestemd en eindigde na drie draaaamaaaatische weken van huilen en hallucineren in rustgevende friso in de fles. Het schuldgevoel, tja, dat is er bijvoorbeeld als ik m’n zoon weer eens niet op tijd in bed heb liggen, of als we weer pannenkoeken eten :-). Maar goed hij schijnt er niet onder te leiden…

  1. Oh leuk Yousra, ik ga die blog ff opzoeken!

    • Yousra
    • december 19, 2013

    Zo leuk geschreven en Herkenbaar! Goed dat je ondanks je schuldgevoel toch je ding doet! Ik heb hier laatst ook een blog over geschreven: schuldgevoel krijg je er gratis bij, de nageboorte tijdens de bevalling die je vervolgens heel je leven in een rugzak meesjouwt….haha 🙂

    • Tally Talks
    • december 19, 2013

    Je weet het zo heerlijk te brengen. Volgens mij herkennen we dit allemaal wel 🙂

Comments are closed.