Snottebelkind

0 0 0 No comments

Allemaal gezellig, zo’n kinderdagverblijf en ik ben er ook heel blij mee. Maar dat likken aan alles (en ik denk ook aan elkaar?) zorgt er wel voor dat mijn kind te herkennen is aan de eeuwige snottebel. Je weet wel, zo’n snottebelkind.

En ik vind het goor.

Ja sorry, kinderen met een snottebel vind ik dus echt heel smerig. Het is dan ook dikke vette karma dat mijn zoon zo’n snottebel kind is geworden. Tel er even bij dat hij nog steeds niet klaar is met het krijgen van tanden en kiezen. Je begrijpt dat ik best veel t-shirts was in de week.

Snot dus. Het zit overal. Onder zijn neus, in zijn wenkbrauwen, haren, zijn lakens en kleding. Er komt geen einde aan. Van de week grapte ik ‘ik zou niet eens meer weten hoe hij eruit ziet zonder snottebel’. Maar het is geen grapje eigenlijk. Ik meen het.

Overal in huis liggen zakdoeken, hydrofiele doeken en spuugdoekjes. Die worden hier inmiddels gebruikt voor het afvegen van snotneuzen. Je vindt ze in mijn tassen, de auto, onderin de kinderwagen. Vettige doekjes, kokosolie, vaseline. We smeren ons een ongeluk om te voorkomen dat het jochie standaard meteen schrale neus rondloopt.

En ineens is het voorbij!

Want zo gaat het gelukkig met de meeste snottebelkinderen. Geen last van oren en gesnurk dus het knippen van neusamandelen werd al heel snel uitgesloten. Het was een kwestie van snottebellen blijven vegen. Tot ze ineens wegbleven.

Geen snottebelkind meer. Geen snot gemengd met aardbeien of softijs deze zomer (graag gedaan hoor, fijn beeld he!). Tot de herfst zich komt aandienen maar dan zien we wel weer. Dan is hij bijna twee, zal dat net als bij de eerste het omslagpunt zijn? Ik hoop het van harte…

Written by

Leave a Comment