Twee jaar geleden…

0 0 0 No comments

Twee jaar geleden op deze dag zette ik de kerstboom op. We hadden de avond ervoor Sinterklaas gevierd en ik was toe aan Kerst. En hoewel ik al die maanden zei dat ik niet op de uitgerekende datum wilde bevallen,  ik was er klaar mee.

5 december was die datum en ik was moe. Moe van die zware buik, moe van het slechte slapen en moe van de zere bekken. Ik waggelde de dag door en vrat die avond een hele reep chocola. Een beetje geirriteerd ging ik slapen en ik vergat mijn wekker te zetten.

Stom, want 5 december om 8.30 uur had ik een controleafspraak bij de verloskundige. De uitgerekende datum, de laatste normale check Hierna zou ik iedere week moeten komen. Ik versliep me en sprintte om even voor half 9 naar mijn auto. Het verhaal krijgt hier een hilarische wending waar mijn vriendinnen het nog steeds over hebben. Mijn autodeuren bleken namelijk vastgevroren en ik kreeg ze met geen mogelijkheid open. Uiteindelijk kreeg in linksachter los en kroop ik door de auto naar de voorstoel.

Zwetend kwam ik binnen om even voor negenen en vertelde ik mijn verloskundige dat ik er klaar mee was. Dat ik die nacht slecht had geslapen, steeds moest plassen, ik last had van die k*tkou buiten en ik smeekte hem om te kijken of er gestript kon worden. Hij besloot eerst mijn bloeddruk te checken en die was voor het eerst in mijn leven te hoog. Dat kwam vast van de stress van die ochtend.

Terwijl ik ging liggen wees ik lachend op mijn buik ‘kijk een harde buik’. Ik zag hem fronsen toen hij de hartslag vond en toen hij checkte hoe het een en ander inwendig ervoor stond, schoot hij heel hard in de lach.

‘Je bent mijn verrassing van de maandagochtend’ zei hij, terwijl ik voorzichtig omhoog kwam. ‘Ik kan je niet strippen. Je hebt namelijk ruim 4 centimeter ontsluiting dus je bevalling is begonnen’. We bespraken kort de gang van zaken en met ‘ik zie je over anderhalf uur bij jou thuis’ zwaaide hij me uit.

Terug in de auto belde ik mijn man; hij moest onze dochter naar oma brengen. Daarna belde ik oma en als laatste een vriendin. Ik zat namelijk alleen, een beetje zenuwachtig in de auto en ik moest blijven praten. Thuis gingen man en dochter net de deur uit en ik besloot even te douchen.

Toen ik na de douche halverwege de trap was, bedacht ik me dat mijn vluchttas nog boven stond. Ineens werd ik bang om terug naar boven te gaan. Mijn telefoon lag beneden, wat als ik bovenaan de trap ineens niet meer naar beneden kon? Voorzichtig trok ik mijn gympen weer aan, ruimde de vaatwasser in en besloot nog een was te draaien.

Terwijl ik de was in de machine deed, kwam mijn man weer thuis. Hij merkte op dat ik steeds stopte met praten en misschien moest ik even gaat zitten? Ik wilde niet zitten, ik wilde in beweging blijven. Op die manier voelde ik me prima.

Na 20 minuten rondjes lopen wist ik, dit stopt niet. Dit gaat nu door en ik wil NU naar het ziekenhuis. Ik blafte mijn man toe dat hij de verloskundige moest bellen. Ik zei nog dat hij niets moest vragen maar gewoon moest meedelen dat we NU naar het ziekenhuis gingen. Al bellend pakte hij mijn tas en stond ik klaar in de gang. Toen hij had gore lef had om nog even zijn haar te doen, kon ik alleen nog maar snauwen.

Bij de balie van het ziekenhuis bleek ik nog niet aangemeld. Het duurde allemaal wat lang, ik probeerde te blijven lachen. Maar ineens voelde ik een vlaag van woede. ‘U moet me NU een bed geven, anders ga ik hier op de grond liggen’. Er kwam een verpleegster aangesneld en tot mijn schrik was het de dame van mijn eerste bevalling.

Half hangend aan de kapstok beet ik haar toe dat ik wilde liggen. Dat ze op moest rotten met haar banden en meters, dat ze NU die verdoving moest gaan halen. Dat ze me de vorige keer ook steeds zei ‘het komt er aan’ en dat het toen te laat was. ‘Wil je wel bij mij bevallen?’ vroeg ze nog. ‘EIGENLIJK NIET MAAR IK MOET HET ER MAAR MEE DOEN HE’ schijn ik boos gezegd te hebben.

Toen ik eenmaal lag, ging het snel. Er kwam een lieve verloskundige van het ziekenhuis, omdat mijn eigen verloskundige nog onderweg was. Ze legde uit dat ze even wilde checken, dat de verdoving werd gehaald en dat ik vooral rustig moest blijven. Terwijl ze haar inspectie deed, wandelde mijn verloskundige binnen. ‘Dokter, trek uw jas maar uit en uw handschoenen aan. Er komt nu een baby aan’.

Een kwartier later werd onze prachtige zoon geboren. Nog helemaal in zijn vruchtzak, wat, als ik mijn man moet geloven, een bijzonder gezicht was. De verdoving hing naast me, alweer ongebruikt. Toch knuffelde ik de verpleegster en fluisterde in haar oor dat ‘ie er wel hing. Dat ze naar me had geluisterd. Dat ik de controle had gehouden. Dat het me speet dat ik zo boos tegen haar had gedaan. Iets met oud zeer en angst. Ze aaide over mijn haar en vertelde me dat ik het fantastisch had gedaan.

Twee jaar geleden ging ik geïrriteerd slapen. Niet wetende dat de dag daarna zo’n groot avontuur zou beginnen. Vol hilarische momenten, waar we nog steeds om kunnen lachen. Vanavond ga ik in een hele andere gemoedstoestand naar bed. Vol verwachting. De man van mijn dromen wordt twee.

Written by

Leave a Comment